Hz. İsa (as.) Nasıl İlahlaştırıldı? – Hz. İsa (as.)’ın Unutulan Mesajı | 1. Bölüm
Yayınlanma tarihi
Eğer İsa Mesih bugün bir kiliseye girseydi, kendi adına vaaz edilen dini kabul eder miydi, hatta tanıyabilir miydi? Yoksa onu açıkça reddeder miydi? Bir Hristiyan, kilise geleneklerinden tamamen uzak bir şekilde büyüse ve Kitab-ı Mukaddes'i tek başına okusaydı, gerçekten bugün benimsediği inanç anlayışına mı ulaşırdı? Yoksa İsa'nın öğretilerine dair tamamen farklı bir anlayış mı keşfederdi? "Tanrı nasıl bir insan olabilir ve nasıl ölebilir? Öyleyse, gerçek İsa kimdir?" Yolculuğumuz işte burada başlıyor. Hakikati ortaya çıkarma yolculuğu. Gerçek İsa, Hristiyanlık tarafından tasvir edilen kişi mi yoksa İslam tarafından anlatılan mı? Bu sadece bir dini tartışma değil.
Bu, bir kişinin kimliğinin ve bir inancın yüzyıllar içinde nasıl tamamen çarpıtıldığını gösteren büyük bir dönüşümün hikayesidir. Bu seride Kitab-ı Mukaddes'in sayfaları arasında bir yolculuğa çıkacak ve satır aralarında gizlenen ayrıntıları ortaya çıkaracağız. Hz. İsa'nın (a.s.) hayatındaki en dikkat çekici anları yeniden inceleyecek ve İncillerin ilk kez yazıya geçirildiği en erken döneme geri döneceğiz. Ardından, mesajının Yunanistan ve Roma’nın çok tanrılı topraklarına ulaştığı o kritik dönüm noktasına tanıklık edecek ve Hz. İsa’nın gerçek kimliğini mümkün olan her açıdan inceleyeceğiz.
"İsa'nın getirdiği mesajı duydun mu?" "Bizi göremediğimiz tek bir Tanrı’ya ibadet etmeye çağırıyor." "Bu yeni inanç halk arasında yayılıyor. Kontrolümüz dışında kalmasına izin vermemeliyiz." "İsa’nın bu yeni inancını yayan hiç kimseyi bırakmayın." Bu dört bölümlük seriyi kapsamlı araştırmalar ve aylarca süren özverili çalışmalar sonucunda hazırladık. Birazdan duyacağınız argümanlarla önde gelen Hristiyan ilahiyatçılara doğrudan meydan okuduk. Ancak ikna edici cevaplar veremediler. Fakat bununla yetinmedik. Gerçek hikayelerin peşine düştük ve aynı hakikat arayışına çıkan ve sonunda aradıkları cevapları İslam'da bulan 20'den fazla eski Hristiyan ile röportaj yaptık.
Ayrıca bu yolculukta keşfettikleri bazı gerçekleri kendi ağızlarından da dinleyeceğiz. Bu video serisinde, Hristiyanlık’taki en temel ve kritik konuları daha önce hiç duymadığınız bir şekilde keşfedeceksiniz. Şimdi kahvenizi alın, arkanıza yaslanın ve başlayalım. Şimdi 2.000 yıl öncesine geri dönüyoruz. Kudüs sokaklarında duran bir adam görüyorsunuz. Yanında sadece bir avuç inanan var. Halkını ebedi yıkımdan kurtarma arzusuyla tutuşarak, yorgunluk bilmeden kasabadan kasabaya yürüyor, her gün hayatını tehlikeye atıyor. Onun adı İsa Mesih’tir. "Evet, o Tanrı tarafından gönderilmiş bir peygamber." Hiçbir şeyi yok. Hiçbir şey de istemiyor. "İsa’nın bir ölüyü diriltişini gördünüz mü?" "Sessizlik!
Bu saçmalığa mı inanıyorsun? O sadece bir sihirbaz." Fakat bir gün 2,3 milyardan fazla Hristiyanın ve 2 milyar Müslümanın ona inanacağından haberleri yoktu. Ve evet, bu muhtemelen Hıristiyanların İslam hakkında sahip olduğu en yaygın yanılgıdır. Genellikle İslam'ın Hz. İsa'yı reddeden, hatta ona saygısızlık eden bir din olduğuna inanırlar. Oysa gerçek tam tersidir. Hz. İsa (a.s.)'ın peygamberliğini reddeden bir kişi Müslüman olamaz bile. Onu reddetmek bir yana, İslam onu, yeryüzünde yaşamış en büyük ve en sevilen peygamberlerden biri olarak onurlandırır.
Kur'an, onun birçok mucizesinden bahseder; körleri iyileştirmesi, ölüleri diriltmesi ve hatta saf ve iffetli Meryem Ana'dan babasız mucizevi doğumu gibi. Ve özellikle dikkat çekici olan şudur ki, Kur'an Hz. Meryem'den 34 kez ismiyle bahsederken, Kitab-ı Mukaddes'de adıyla sadece 19 kez geçer. Kur'an ayrıca Hz. Meryem'in haysiyetini o dönemin Yahudilerinin iftiralarından korur ve hatta onun adını taşıyan bir sure bile vardır. Peki, bu kadar çok ortak noktaya rağmen, bu iki dini birbirinden ayıran nedir? Cevap, zamanla Hristiyanlığa giren üç belirli inançta saklıdır. Bu inançlar, Hz. İsa'nın kimliğini ve mesajını tamamen değiştirmiştir. Hz.
İsa’nın Tanrı olduğu inancı, aynı zamanda Tanrı’nın Oğlu olduğu inancı ve tüm insanlığın günahları için kendisini çarmıhta kurban ettiği inancı. Bugün tali meselelerle vakit kaybetmeyeceğiz. Bu temel inançları tek tek doğrudan inceleyeceğiz. Önyargı yok, körü körüne inanmak yok. Sadece Kitab-ı Mukaddes metinlerini, tarihi ve mantığı kullanacaksınız. Nihayetinde, mantıklı düşünmek bu dünya hayatının her alanında başarılı olmanıza yardımcı oluyorsa, Allah, ebedi hayatınız söz konusu olduğunda neden aklınızı kullanmamanızı istesin? Yolculuğumuza, Markos İncili’nde kaydedilmiş hararetli bir tartışma ile başlayalım. Dikkatle dinleyin.
"Onların tartışmalarını dinleyen ve İsa'nın onlara güzel yanıt verdiğini gören bir din bilgini yaklaşıp 'Buyrukların en önemlisi hangisidir?' diye sordu. İsa şöyle karşılık verdi: 'En önemlisi şudur: ‘Dinle, ey İsrail! Tanrımız Rab tek Rab'dir. Tanrın Rab'bi bütün yüreğinle, bütün canınla, bütün aklınla ve bütün gücünle seveceksin.’" Bir şey dikkatinizi çekti mi? Hz. İsa’ya, "En önemli buyuruk hangisidir?" diye sorulduğunda cevabı Teslis'e inanmak olmuyor. Aksine, Tanrımız Rab'be inanmak oluyor. Yani O benim Tanrım, sizin Tanrınız ve tek Tanrı'dır. Başka bir deyişle, ben Tanrı değilim. Burada açıkça Tanrı’nın birliğini vaaz etmiyor mu?
Ardından konuşma şöyle devam ediyor: "İyi söyledin, öğretmenim. Tanrı’nın tek olduğunu ve O’ndan başka ilah olmadığını söylemekle doğruyu söyledin." Ancak yüzyıllar boyunca, neredeyse tüm kiliselerde, insanlara bir paradoksa inanmaları öğretildi: Teslis. "Ama mantıklı gelmeyen bazı konular vardı." "Ne gibi?" "Şey, Hz. İsa'nın hem Tanrı hem de Tanrı'nın oğlu olması. Bu bana mantıklı gelmiyordu. Üstelik bir şekilde Kutsal Ruh'un da ta kendisiydi. "Yani, bilirsin, Teslis." Bunun kesinlikle yanlış olduğunu düşündüm. Her şeyden önce, çünkü çok karmaşıktı." "Teslis bana hiçbir zaman mantıklı gelmeyen bir şeydi." "Hiç mantıklı gelmiyordu." 'Tanrım, yardım et.
Tanrım, kurtar beni.' Ama gerçekte kime seslendiğimi bilmiyordum. İsa'ya mı seslenmeliyim? Tanrı'ya mı?" Sizce de bu çok tuhaf değil mi? Eğer belirli bir inanç, bütün bir dinin mutlak temeli ise, o dinin kutsal kitabının bu inançla dolu olmasını beklersiniz, değil mi? Örneğin Kur'an'a bakın. Kıyamet Günü'nde her insanın yeniden diriltileceği inancı, İslam'ın temel esaslarındandır. Ve temel bir esas olduğu için de yüzlerce ayet ahiretten bahseder. Peki bunu göz önünde bulundurursak, sizce "Teslis" kelimesi Kitab-ı Mukaddes'in tamamında kaç kez geçiyor? Sıfır. Bir kez bile geçmiyor. Hz. İsa, metnin hiçbir yerinde bu inancı açıklamıyor. Bu da bizi kritik bir soruyla karşı karşıya bırakıyor.
"Eğer Teslis inancı gerçekten kurtuluşa giden tek yolsa, neden Kutsal Yazılarda bundan hiç bahsedilmiyor?" Aksine, bunun tam tersine işaret eden pek çok pasaj bulunuyor. Örneğin Luka İncili'nde Hz. İsa açıkça Tanrı olduğunu reddeder. "İleri gelenlerden biri İsa'ya, 'İyi öğretmenim, sonsuz yaşama kavuşmak için ne yapmalıyım?' diye sordu. İsa, 'Bana neden iyi diyorsun?' dedi. 'İyi olan yalnız biri var, O da Tanrı'dır.'" Yani burada Hz. İsa açıkça kendisinin Tanrı’dan ayrı olduğunu ve yalnızca Tanrı’nın gerçekten iyi olduğunu söylüyor.
Yeşaya Kitabı'nda ise şu ayeti görüyoruz: "Her şeye egemen Rab diyor ki, 'İlk ve son benim, benden başka Tanrı yoktur.'" Başka bir deyişle, O’ndan önce hiçbir Tanrı yoktu ve O’nun dışında asla başka bir Tanrı olmayacak. Ve aynı kitabın başka bir bölümünde, Tanrı şöyle buyurur: "Rab benim, başkası yok, Benden başka Tanrı yok." Ve Mısır'dan Çıkış 20'nin başında, meşhur On Emir'de Tanrı şöyle der: "Benden başka tanrın olmayacak." "Yani bize öğretilen şey, şeytanın, İblis'in, İsa Mesih'i kırk gün kırk gece çöl boyunca taşıdığıdır. Ardından İsa Mesih'e şöyle diyor: İncil'i okumaktan kastettiğim de bu. Şöyle diyor: 'Tanrı'na olan imanından vazgeç.' Bunu Hz. İsa'ya söylüyor, değil mi?
'Tanrı'na olan imanından vazgeç ve bana bağlılık göster.' Bu, onu Tanrı mı yapar, yoksa Tanrı'nın peygamberi mi? Ne demek istediğimi anlıyor musun? İncil'de Hz. İsa'nın Tanrı olmadığını gösteren pek çok ifade var." Eğer Hz. İsa Tanrı ise, o zaman en başından beri mutlak ilahi bilgiye sahip olması gerekmez mi? Ama Markos İncili 13:32’de ne olduğuna bir bakın. Hz. İsa'ya kıyametin ne zaman kopacağı sorulduğunda şu cevabı veriyor: "O günü ve o saati, ne gökteki melekler, ne de Oğul bilir; Baba'dan başka kimse bilmez." Burada anlatılanlara dikkat edin. Açık bir bilgi hiyerarşisi ortaya konuluyor. Önce melekler, ardından Oğul ve en üstte Baba yer alıyor. Eğer Hz.
İsa, Tanrı ile eşitse, nasıl olur da tamamen habersiz olduğu bir şey olabilir? Bilgisi sınırlı bir Tanrı mantıken imkansızdır. Gördüğünüz gibi, Hz. İsa burada Teslis'in bir parçası olduğunu iddia etmiyor. Aksine, yaratılmış bir varlık olarak sınırlarını açıkça kabul ediyor. "Ve İncil’de Teslis'i destekleyen tek bir ayet vardı. Ancak o da sahteydi. Sonradan eklenmişti. Bunu biliyoruz. 1. Yuhanna, 5:7. Modern İncillerinize bakarsanız, çoğundan bu ayetin çıkarıldığını görürsünüz. Ancak bu ayette şöyle yazıyor: 'Gökte tanıklık eden üç kişi vardır: Baba, Söz ve Ruh.' Yani Baba, Oğul ve Kutsal Ruh. Ancak bu uydurma bir ayettir.
Günümüzde köktendinciler dışında herkes bunun İncil'e sonradan eklendiğini kabul etmektedir. O Teslis ayetini çıkardığınızda, ki tüm ilahiyatçılar bunu yapar, İncil’de Teslis'ten bahseden hiçbir şey kalmaz." Getsemani Bahçesi'nde karanlık ve sessiz bir gece hayal edin. Bir adam tamamen yalnız, derin bir keder içinde, yüzüstü yere kapanıyor. Başka bir deyişle, secde ediyor. Ağlıyor, yalvarıyor ve haykırıyor. Her Hıristiyan, Hz. İsa’nın tutuklanmadan önce dua ettiği bu derin duygusal sahneyi bilir. Fakat geri çekilip sahneye bir bütün olarak bakarsanız, sorular belirmeye başlar. "Eğer İsa Tanrı idiyse, neden başka bir varlığa kulluk etsin ki?
Eğer evrenin yaratıcısı o ise, tam olarak kime haykırıyor? Kendisine mi yalvarıp tapınıyor? Nasıl olur da kendisine dua edip yalvarabilir?" Yoksa aslında çok daha basit bir hakikatle mi karşı karşıyayız? Bunun, kendinden önceki tüm peygamberlerin yaptığı gibi, iradesini tek gerçek Tanrı’ya teslim eden, tamamen insan olan bir peygamber olduğu açıktır. Aynı durumu defalarca, Luka, Matta ve İbraniler'deki birçok ayette görüyoruz. "Eğer dua etmemiz gereken kişi İsa ise o kime dua ediyordu? Katolik olarak bize Hz. İsa (a.s.)'ın yanında bir hırsız olduğu söylendi. 'Krallığa gel ve bağışlan.' diyor ve onu bağışlıyor.
Ancak aynı zamanda kendisi de çarmıhtayken şöyle diyor: 'Beni neden terk ettin?' Yani, terk eden kim? Kiminle konuşuyor? Neden sürekli onu gökyüzüne bakıp bir şeyler düşünürken gösteriyorlar? Tanrı’yla konuşmaya çalışıyormuş gibi. Benim merak ettiğim şu ki, eğer dua ettiğimiz kişi o ise, dualarının kabul edilmesi için neden başka birine sesleniyor? Hayatındaki bazı sorunları çözmek için neden başkasına yöneliyor? Bu bana hiç mantıklı gelmedi." "Papazın yanına gittim. 'Bakın, size bir sorum var.' dedim. 'Bir sorunum var. İmanım tamamen sarsıldı. Bir sorunum var. İncil'i okudum. İncil'de, Hz.
İsa'nın çarmıhta şöyle söylediği yazıyor: 'Tanrım, Tanrım, neden beni terk ettin?' Benim sorunum şu: İsa burada kime sesleniyor?' dedim." Elini şöyle omzuma koydu. Dedi ki, 'Oğlum, sadece iman etmelisin.' "Ve bana sadece şöyle derdi, 'Sadece inanman lazım.' "Ve o da şöyle dedi: 'Bu inanç. Sadece inanman lazım.' 'Bu küfürdür. Böyle soruları gerçekten sormamalısın. Bu, bilirsin, bu senin inancın.'" "Bunun nasıl işlediğini biliyorum. Çünkü bir Hristiyan kilisesindeyseniz 'Biz buna inanıyoruz. Bunu nasıl sorgulamaya cüret edersin?’ derler. Ve bunu ilk elden tecrübe ettim. Üstelik yalnızca bir kilisede değil, birkaç kilisenin papazına sordum." "İslam sorgulamamıza izin verir.
İslam bilgi aramamıza izin verir. İslam 'Bunu anlamıyorum, bunu benim için açıklayabilir misiniz?' dememize izin verir. Bence beni İslam'a çeken şeylerden biri de buydu." Peygamberlerin tüm silsilesini bir düşünün. Hz. Nuh bir peygamberdi. Hz. İbrahim bir peygamberdi. Hz. Yakup, Hz. Musa, Hz. Harun ve daha binlercesi Allah'ın elçileri olarak gönderildi. Ama Hz. İsa'nın Tanrı'nın kendisi olduğu söyleniyor. Bu temelden yanlış gelmiyor mu? Neden ondan önceki hiçbir peygamber böyle bir şey öğretmedi? Bu, çok büyük bir çelişki oluşturmuyor mu? Yalnızca iki olasılık var. Ya Hz.
İsa'dan önceki bütün peygamberler yaratıcılarının gerçek mahiyetini tamamen yanlış anlamış ve bunu doğru bir şekilde öğretememiş ya da tek Allah'a iman, başlangıçtaki asıl mesajdı ve Teslis anlayışı yüzyıllar sonra ortaya atıldı. İncil’den kolayca daha birçok örnek verebilirsiniz ama şimdilik bunlar yeterli. Kutsal metinleri bir kenara bırakıp buna tamamen mantık yoluyla baksak bile, sonuç yine çok nettir. Bu özelliklere sahip biri gerçekten Tanrı olabilir mi? Açlık ve susuzluk hisseden bir Tanrı. Hayatta kalmak için birkaç saniyede bir nefes almak zorunda olan bir Tanrı. Tuvalete gitmek gibi temel bedensel ihtiyaçları olan bir Tanrı. Yorulan ve uyumak zorunda olan bir Tanrı.
Doğmuş, başkalarına muhtaç olan, bebeklik döneminden ve insani gelişimin her aşamasından geçmek zorunda kalan bir Tanrı. Hiç kimse tüm bu mantıksal çelişkileri göz ardı edip şöyle diyemez: "Körü körüne inanman gerekiyor." Şimdi Hristiyanlığın ikinci temel inancına bakalım. Modern bir İncil’i açarsanız, Hz. İsa’nın Tanrı’nın Oğlu olarak adlandırıldığını görürsünüz. İlk bakışta bu ifade gerçek anlamda, hatta biyolojik bir bağ gibi algılanabilir. Ancak okumaya devam ettikçe, bu unvanın sadece Hz. İsa’ya özgü olmadığını fark edersiniz. Matta İncili’nde, ünlü Dağ Vaazı sırasında Hz. İsa açıkça şöyle der: "Ne mutlu barışı sağlayanlara!
Çünkü onlara Tanrı oğulları denecek." Eğer "Tanrı’nın Oğlu" unvanı birini otomatik olarak ilahi kılıyorsa, o zaman yeryüzünde barış için çaba gösteren herkes bir Tanrı olurdu. Ayrıca İncil boyunca, Tanrı ile yakın bir ilişkisi olan doğru ve dindar kişiler defalarca Tanrı'nın çocukları olarak adlandırılır. Buna karşılık hakikati reddedenlere ise şeytanın çocukları denir. Yuhanna 8. bölüm 44. ayette, Hz. İsa, kendisini dinlemeyi reddedenlere tam olarak şu sözleri söyler: "Siz babanız İblis'tensiniz ve babanızın arzularını yerine getirmek istiyorsunuz." Bu ifade aslında İncil'in her yerinde kullanılır.
Bu tür unvanların Kral Davut için ve hatta bir ulus olarak İsrailliler için kullanıldığını görüyoruz. Mezmurlar 2:7’de Kral Davut şöyle der: "RAB'bin bildirisini ilan edeceğim: Bana, 'Sen benim oğlumsun' dedi, 'Bugün ben sana baba oldum.'" Yeremya 31:9’da, Tanrı şöyle buyurur: "Efraim de ilk oğlumdur." Mısır'dan Çıkış'ın 4. bölümünün 22. ayetinde ise şunu okuyoruz: "İsrail benim ilk oğlumdur." Görüyorsunuz ki bu unvan burada İsrailoğulları, yani bütün bir ulus için bile kullanılmaktadır. Eğer "Tanrı’nın Oğlu" olarak adlandırılmak birini otomatik olarak ilahi kılıyorsa, o zaman İncil sizi tanrılardan oluşan koca bir soy ağacını kabul etmeye zorlar. Luka İncili'nde Hz.
İsa'nın soy ağacı anlatılırken bölüm şu sözlerle sona erer: "Enoş oğlu, Şit oğlu, Adem oğlu, Tanrı Oğlu'ydu." Bunu bir an için düşünün. Luka, Hz. Adem için de Hıristiyanların yalnızca Hz. İsa için kullandıkları unvanı kullanır: Tanrı’nın Oğlu. Eğer bu unvan kelimenin tam anlamıyla birinin ilahi olduğunu ifade ediyorsa, Luka bize yeryüzünde birden fazla tanrının yaşadığını ve Hz. Adem'in de onlardan biri olduğunu söylüyor demektir. Aslında bu ifadeyi gerçek anlamıyla yorumlama mantığını izlerseniz, Hz. Adem’i Hz. İsa’dan daha ilahi olarak nitelendirmek için daha fazla nedeniniz olur. Çünkü Hz. İsa’nın babası olmasa da, yine de bir annesi ve bir aile soyu vardı. Oysa Hz.
Adem’in ebeveyni yoktu. Ne bir babası ne de bir annesi vardı. Öyleyse neden ana akım Hristiyan ilahiyatı Hz. Adem için bu unvanın sadece bir metafor, Hz. İsa içinse somut bir gerçek olduğuna karar verdi? Dürüstlük bir seçim yapmayı gerektirir. Ya Oğul ifadesinin, Allah'ın bütün salih kulları için kullanılan manevi ve mecazi bir ifade olduğunu kabul edersiniz ya da kilisenin bu mecazi ifadeyi sırf Roma İmparatorluğu'nun siyasi anlatısına uydurmak için somut bir gerçeğe dönüştürdüğünü itiraf edersiniz. "Bu kitabı ne kadar çok okursanız, Hristiyan kalmak o kadar imkansızlaşır. İmkansız." "Ve daha çok araştırmaya başladıkça şöyle dedim: Ne?
Yani, bu ne ve neden bunların hiçbirini hiç öğrenmedim?" Ve kendimi gerçekten aldatılmış hissettim." "İncil’i baştan sona okudum. Ve İncil’i okurken, İncil’deki her şeyin, Kur’an’ın bana anlattığıyla aynı olduğunu görünce hayretler içinde kaldım. Subhanallah dedim, yani, Hz. İsa'nın Tanrı olduğunu söylemiyor. Tanrı'nın oğlu olduğunu da söylemiyor. Öyleyse bunca yıldır neden bunları yapıyoruz? Neden? Ve aileme gidip, 'Ama buraya bir bakın, neden?' derdim. Ailemizin en dindar kişisi olan büyükanneme, 'Büyükanne, bana şu ayeti oku.' derdim. Ve o da okurdu. 'Hayır, hayır, hayır, hayır, hayır, hayır. Beni kandırmaya çalışıyorsun. Bunun hakkında konuşmak istemiyorum' derdi. Değil mi?
Benimle konuşmaktan korkardı. Ve ben de, 'Seni kandırmaya çalışmıyorum. Bilmek istiyorum. Gerçeği bilmek istiyorum. Sen eğer biliyorsan, bana söyle.' derdim. Değil mi? Ama bu hiç mantıklı gelmiyor." "Bu çocuk bizim için bir tanrı olacak." 2.000 yıl önce Roma imparatorları, üzerinde "Divi Filius" yazan sikkeler bastırıyordu. Bu ifade, Tanrı'nın Oğlu anlamına geliyordu. Yunanistan ve Roma’nın putperest dünyasında, tanrıların yeryüzünde yürüyen oğullarının olması düşüncesi zaten son derece tanıdıktı. Dolayısıyla Hz. İsa'nın saf tevhid mesajı Yahudiye'den ayrılıp bu çok tanrılı dünyaya ulaştığında büyük bir engelle karşılaştı. Toplum, en iyi bildiği şeyi yaptı.
Kendisini sadece Tanrı’nın bir kulu olarak tanımlayan bir peygamberi aldı ve onu Romalıların yarı tanrı anlayışına uydurdu. Yunan mitolojisinde, insan biçiminde bir tanrı kavramı tamamen normaldi. Sözde tanrılarından biri bir insanla çocuk yaptığında, o çocuk insanlar arasında yürüyen ilahi bir varlık olarak görülürdü. Örneğin, ünlü bir efsanede Zeus, Danaë adında ölümlü bir kadına yaklaşır. Ardından Perseus adında bir oğulları olur. O da insan suretinde bir tanrı olarak görülür. Kulağa tanıdık gelmiyor mu? Bu, Hz. İsa hakkında söylenenlere çok benziyor, değil mi? Yani, bir düşünün.
Yunanlıların Poseidon, Demeter ve Asklepios gibi birçok tanrısı vardı ve her birinin özel güçlere sahip olduğuna inanıyorlardı. Bunlardan biri denizlere hükmeder, diğeri bereketli hasatlar sağlar, bir başkası da hastalıkları iyileştirirdi. Şimdi böyle bir kültüre yeni bir inanç sistemi getirildiğini düşünün. Bu inancın merkezindeki kişinin şu mucizeleri gösterdiğini hayal edin: Ölüleri diriltti, körlerin gözlerini açtı ve o dönemde çaresi olmayan cüzzam hastalığını iyileştirdi. Dolayısıyla, Helenistik bir zihin için sonuç basitti. "Görme yetisi geri geldi. O da bir tanrı." Mitolojik geçmişleri, onların Hz. İsa’yı aynı pencereden görmelerini çok kolaylaştırdı. Kulağa çok mu uçuk geliyor?
Peki, sadece kendi çıkarımlarımıza dayanmayalım ve bunu doğrudan İncil'in kendi sayfalarından kanıtlayalım. Yalnızca Hz. İsa'ya bu şekilde davranılmadı. Metne göre havarilerine bile tanrı muamelesi yapıldı. Elçilerin İşleri 14'te, Pavlus'un sakat bir adamı iyileştirdikten hemen sonra şöyle yazıyor: "Pavlus'un ne yaptığını gören halk Likaonya dilinde, 'Tanrılar insan kılığına girip yanımıza inmiş!' diye haykırdı. Barnaba'ya Zeus, Pavlus'a da konuşmada öncülük ettiği için Hermes adını taktılar. Kentin hemen dışında bulunan Zeus Tapınağı'nın kahini kent kapılarına boğalar ve çelenkler getirdi, halkla birlikte elçilere kurban sunmak istedi." Burada neler olduğunu görüyor musunuz?
Böyle bir toplumda, Hz. İsa'nın bizzat kendisi gelip Tanrı olmadığını açıkça beyan etmiş olsaydı bile, insanlar yine de onu Tanrı olarak görmenin bir yolunu bulurlardı. Sonuç olarak, Hıristiyanlık Orta Doğu’da başladı ancak Avrupa’ya yayıldıkça Yunan mitolojisinin etkisi altına girdi ve yavaş yavaş Hz. İsa’nın başlangıçta öğrettiklerinden çok farklı bir dine dönüştü. Peki bu muazzam dönüşüm aslında nasıl gerçekleşti? Hristiyanlığın bu tamamen yeni versiyonunun arkasındaki mimar kimdi? Cevabı bulmak için, birinci yüzyıl Kudüs’ünün karanlık sokaklarına geri dönmeliyiz. "Şabat günü doğuştan kör olan adamı iyileştirdi. Ve bütün kalabalık bunu gördü." "Artık her yerde onu takip ediyorlar.
Yüzlerce, binlerce kişi." Yahudi dünyasının merkezinde Sanhedrin duruyordu, 70 ihtiyar ve bir başkahinden oluşan yüksek bir kurul. Onlar için Hz. İsa, varoluşsal bir tehditti. Ve takip eden yıllarda, bu konsey, Hz. İsa'nın takipçileri için adeta bir kabusa dönüşecekti. Her acımasız meclisin, sokaklarda demir bir yumruğa ihtiyacı vardır. Böylece başkahinden aldığı tam yetkiyle, Saul adında, daha sonra Pavlus olarak tanınacak bir adam, sokakları bir av alanına çevirdi. "Onu takip eden herkesi bulun, bağlayın ve bana getirin." Evlere giriyor, erkekleri ve kadınları sürükleyerek çıkarıyor ve bu yeni inancı benimsedikleri için onları hapse attırıyordu.
Zulme uğruyor, cezalandırılıyor ve inançlarından vazgeçmeye zorlanıyorlardı. Hatta içlerinden biri taşlanarak öldürüldü. Ve ne zaman bir inananın idamı için oylama yapılsa, Pavlus asla tereddüt etmedi. Her zaman idam lehinde oy kullandı. Hiç merhamet göstermedi. Bütün bunları kendiniz de İncil’de okuyabilirsiniz. Enerjisi hiç tükenmiyordu. Fakat birkaç yıl sonra Pavlus bir şeyi fark etmeye başladı. Kan dökmek yangını söndürmüyordu. Aksine, daha da körüklüyordu. Hz. İsa’nın takipçilerinin sayısı dalga dalga artıyordu. Ve Pavlus artık kaybeden tarafta kalmak istemiyordu. Gücün olduğu yerde olmak, sadece bir cellattan daha fazlası haline gelmek istiyordu. Sadece bir takipçi değil, bir lider.
O, yakında Hristiyanlık olarak bilinecek olan bu büyüyen hareketin mimarı olmak istiyordu. Ancak büyük bir sorun vardı. Pavlus, hayatı boyunca Hz. İsa'yı bir kez bile görmemişti. Yine de, o kadar cesur bir iddiada bulunmak üzereydi ki bu iddia, ilk havarileri gölgede bırakacak ve tüm dikkatleri kendisine çekecekti. Pavlus, Şam yolunda, Hz. İsa'nın bir anda bir görümde kendisine göründüğünü iddia etti. Ve bu deneyimin onu bir düşmandan Yahudi olmayan uluslara gönderilmiş bir elçiye dönüştürdüğünü iddia etti. Pavlus artık bu dini her yere yaymak istiyordu ancak aynı zamanda onu kendi fikirlerine göre yeniden şekillendirmek de istiyordu. Ancak önünde bazı engeller vardı.
Sünnet gibi dini kurallar, ibadet şekilleri, kısıtlamalar ve yasaklar. Dini kitleler için daha çekici hale getirmek amacıyla, Pavlus bunların hepsini bir anda ortadan kaldırdı. Ancak hiçbir açıklama yapmadan kuralları öylece ortadan kaldıramazdı. Bunu meşrulaştırmak için duygusal ve teolojik bir anlatıya ihtiyacı vardı. Bu yüzden yeni ve radikal bir kavram ortaya attı. "Hz. İsa kendisini feda etti ve günahlarınız için çarmıhta öldü." İsa’nın tüm insanlığın günahlarının cezasını kendi üzerine aldığını iddia etti. Çarmıh, Pavlus'un İsa'nın asıl öğretilerini değiştirmek için kullandığı en güçlü araç oldu. Böylece inancı, herkesin kabul edebileceği bir biçime dönüştürdü.
Üstelik eski yaşam tarzlarından vazgeçmelerine gerek kalmadan. Kurtuluş için ihtiyaç duydukları tek şey Hz. İsa'yı Rableri ve Kurtarıcıları olarak kabul etmekti. Romalılar görünmeyen tek Tanrı fikrine aşina değillerdi. Ancak söylediğimiz gibi, insan suretine giren tanrıların hikayelerine son derece aşinaydılar. Böylece Pavlus onlara tam da kabul etmeye hazır oldukları türden bir inanç sundu: Tanrı'nın oğlu kavramı. Planı o kadar iyi işledi ki bugün, Yeni Ahit adını verdiğimiz kitapta, Pavlus'un sesi, Hz. İsa'nın kendi sesi kadar güçlü şekilde duyuluyor. Ve yazıya geçirildiği döneme kadar, Pavlus’un fikirleri çoktan bölgenin her yerine yayılmıştı bile.
Ve dört İncil’in yazarlarından hiçbiri İsa ile şahsen tanışmamış olduğundan, metinler, Pavlus’un ağır etkisi altında şekillendi. Bu kitapların gerçekte nasıl yazıldığına dair şaşırtıcı hakikat ise bu serinin başka bir videosunun konusu. Özetle Pavlus, milyonlarca insana tek gerçek Tanrı'ya değil, Tanrı’yı işaret eden elçiye tapınmayı öğretti. Peki tüm bunlar yaşanırken, Hz. İsa’nın ilk havarileri ne yapıyordu? Kudüs'e dönecek olursak, Hz. İsa'nın asıl takipçileri, Petrus ve Yakup’un önderliğinde, Pavlus’a şiddetle karşı çıkıyorlardı. Yeni Ahit'in kendisi de bu şiddetli çatışmaları kayda almıştır. Pavlus, havarilerin nihai meşruiyete sahip olduğunu biliyordu; çünkü onlar Hz.
İsa'nın gerçek temsilcileri olarak görülüyorlardı. Bu yüzden onların otoritelerini sarsmaya karar verdi. Galatyalılar 2. bölüm 6. ayette, Hz. İsa tarafından seçilen adamı bile hiçe sayar. "Ama ileri gelenler –ne oldukları bence önemli değil, Tanrı insanlar arasında ayrım yapmaz– evet, bu ileri gelenler söylediklerime bir şey katmadılar." Galatyalılar mektubunun 2. bölümünün 11-13. ayetlerinde, Pavlus daha da ileri giderek Petrus’u ve diğerlerini ikiyüzlülükle suçlar. Ve onlar sünnetin kutsal emrini ısrarla savunduklarında, Pavlus gerçek yüzünü gösterdi. Galatyalılar mektubunun 5. bölümünün 12. ayetinde şok edici bir hakaret savurur.
"Keşke sizi kışkırtanlar işi sonuna kadar götürüp kendilerini hadım etseler!" Aynı kutsal metinlerin içinde, birbirine zıt iki öğreti yan yana durmaktadır. Pavlus’un mektupları, kurtuluşun yalnızca imanla elde edildiğini öğretir; Romalılar 3:28'de yazdığı gibi: "Çünkü insanın, Yasa'nın gereklerini yaparak değil, iman ederek aklandığı kanısındayız." Ancak diğer yandan, Yakup Pavlus’un öğretisine doğrudan karşı çıkmaktadır. Yakup 2:26’da şöyle der: "Ruhsuz beden nasıl ölüyse, eylemsiz iman da ölüdür." Yakup 2:20'de ise yalnızca iman anlayışına doğrudan karşı çıkar: "Ey akılsız adam, eylem olmadan imanın yararsız olduğuna kanıt mı istiyorsun?" Durumun absürtlüğünü hayal edin. Bir yanda, Hz.
İsa ile gerçekten birlikte yürüyen ilk havariler var, onunla birlikte yaşamış ve kendi sözlerini duymuş olanlar. Diğer tarafta ise Pavlus var, Hz. İsa ile hiç tanışmamış, tüm otoritesini kişisel bir görüm üzerine dayandıran bir adam. Sırf Tanrı'nın kelamını okumak için İncil’i açan bir Hristiyan olduğunuzu düşünün. Kendinizi iki çelişkili öğreti arasında çapraz ateşte kalmış bulursunuz. Bu kafa karışıklığıyla baş başa kalıp şöyle merak ederdiniz: "Gerçekte kimin sözlerine güvenebilirim?" Oysa Kur'an hiç de böyle değildir. Ayetlerinde yalnızca Allah’ın kelamını duyarsınız. Peki, Hz. İsa (a.s.), bu çatışmanın neresinde duruyordu?
Dini hükümleri olmayan bir inancı yayacak kişilere karşı uyarıda bulunmuş muydu? Doğrudan Matta 7. bölümüne bakalım. Aslında, Pavlus henüz sahneye çıkmadan çok önce, Hz. İsa güçlü bir uyarıda bulunmuştu. Kıyamet Günü'nde, Tanrı katında kendilerine şefaat etmesi umuduyla yanına gelenlere ne söyleyeceğini anlatırken şöyle der: "O gün birçokları bana diyecek ki, 'Ya Rab, ya Rab! Biz senin adınla peygamberlik etmedik mi? Senin adınla cinler kovmadık mı? Senin adınla birçok mucize yapmadık mı?' O zaman ben de onlara açıkça, 'Sizi hiç tanımadım, uzak durun benden, ey yasa tanımazlar!' diyeceğim." Yasa tanımazlar. Bu ifade her şeyi açıklıyor. İşte tam da bu noktada tüm tablo netleşiyor.
Fakat ne yazık ki tarih, siyasi savaşları kazananlar tarafından yazılır. Roma İmparatorluğu sonunda Pavlus'un çok tanrılı inançlara uygun Hristiyanlık anlayışını resmi dini olarak benimsemeyi seçtiğinde her şey değişti. "Yani Roma İmparatorluğu’nda durum artık şöyleydi: İki Hristiyan grup vardı: Teslis'e inanan Hristiyanlar, bir de tevhid inancına sahip Hristiyanlar. Bunlara Üniteryen Hristiyanlar da diyebilirsiniz. Elinizde Teslisçiler ve Üniteryenler vardı. Aralarında kavga ve sürtüşme vardı. Bunun üzerine Roma İmparatoru Konstantin şöyle dedi: 'Barış ve uyum sağlanmalı. Onları bir araya getirelim.' Böylece tüm Hıristiyan piskoposları bir araya getirdi.
İznik Konsili adı verilen büyük bir konsil düzenledi. Bu konsilde Hz. İsa'nın Baba ile eşit olduğuna karar verdiler." Oysa tek bir Tanrı olduğuna ve Hz. İsa'nın peygamber olarak gönderildiğine inanan pek çok Üniteryen Hristiyan vardı. Bunlar sapkın ilan edildiler ve kilise tarafından aforoz edildiler. Son olarak Hristiyanlığın üçüncü temel inancına bakalım ve kritik bir soru soralım. Pavlus’un çarmıha gerilmeyle ilgili öğretisi gerçekten mantıklı mı? Ana akım Hıristiyanlık, insanlığın tüm günahları için zamanın başlangıcından kıyamet gününe kadar büyük bir kefaretin gerekli olduğunu iddia eder. Hz. İsa'nın tüm bu günahların bedelini ödemek için çarmıhta kendini feda ettiğini iddia ederler.
Şimdi bu düşüncedeki bariz çelişkilere bir göz atalım. Her şeyden önce, Hz. İsa Tanrı idiyse nasıl ölebildi? Ölebilen bir Tanrı, her şeye kadir değildir. Ve gücü olmayan bir varlık kesinlikle Tanrı olamaz. Şimdi, birinin hala Hz. İsa'nın Tanrı olduğunu ve günahlarımız için nihai bedeli ödediğini söylediğini varsayalım. Asıl soru şudur: O bedeli aslında kime ödedi? Eğer bu bedeli kendisine ödediyse bu hiç mantıklı değil. Eğer bu bedeli daha üstün bir adalet yasasına ödediyse, o yasa Tanrı'dan daha güçlü olurdu ve Tanrı'yı kendisine uymaya zorlardı. Ya da işte başka bir çelişki. Gerçek hayatta, biri size haksızlık etse, sırf o kişiyi affedebilmek için kendi masum çocuğunuzu öldürür müydünüz?
Elbette hayır. Ama kilise, insanların Tanrı’nın insanlığı affetmek için kendi oğlunu feda ettiğine inanmalarını istiyor. Bu, her türden adalet anlayışına aykırı olmaz mıydı? İnsan olarak bizler bile asla bu kadar adaletsizce davranmazken, mükemmel derecede adil bir Tanrı bunu nasıl yapabilir? Ve neden hiçbir sisteme bağlı olmayan merhamet dolu bir Tanrı, sırf bağışlamak için bir kurbana ihtiyaç duysun? Bu doktrin aynı zamanda kişisel sorumluluk kavramını da tamamen ortadan kaldırır. Herhangi bir mahkemede cezayı suçlu olan alır. Eğer bir katil idam cezasına çarptırılırsa ve arkadaşı, "Onu idam etmeyin, onun yerine beni idam edin." dese Hangi hakim bunu kabul eder? Kesinlikle hiçbiri.
Ya da başka bir durum düşünelim. Eğer bir zulme uğrasam ve biri haklarımı ihlal etse, doğal olarak adalet talep ederim, değil mi? Ama sonra biri gelip şöyle der: "Hayır, işler öyle yürümüyor. Bunun için İsa ölmeli." Ne? Neden? Hayır, ben İsa’yı seviyorum. Başkasının suçu yüzünden onun ölmesini istemiyorum. Ayrıca, o ölse bile, bu bana haklarımı nasıl geri kazandırır? Ancak İslam'a göre, çözüm tamamen farklıdır. Kıyamet Günü'nde her birey, kendi günahlarından hesaba çekilecek ve herkes, mutlak ilahi adalet uyarınca cezasını veya mükafatını alacak. İslam'da ahiret hayatının tüm detaylarını görmek için yapay zeka ile görselleştirilmiş Kıyamet Günü serimizi de inceleyebilirsiniz.
"Mantıken, eğer bir kişi ölürse, o kişinin ölümüne inanmak, bir başkası için nasıl kurtuluş olabilir? İslam’a göre, mantığa göre, İslam’ın söylediği şey, yaptığınız şeyin sorumluluğunu sizin üstleneceğinizdir." Dünyadaki her yargı sisteminde, İslam'ın bireysel sorumluluk ilkesi uygulanır. Bir suçlu bir şey yaparsa, cezalandırılması gereken kişi odur, bir başkası değil." Hz. İsa, kurtuluşa giden yolu, cennete gitmenin yolunu şöyle açıkladı: Doğru inanca sahip olmak ve salih ameller işlemek. Bu, Matta'nın 19. bölümünün 16. ayetinde ve devamında anlatılmaktadır. Yani meseleye nereden bakarsak bakalım, Eski Ahit’te bile, bu arada, değil mi?
Eski Ahit’te bile şöyle deniyor: "Ne yaparsan, onun hesabını vereceksin." Hezekiel kitabında. Yani Eski Ahit böyle diyor, Hz. İsa böyle dedi, Kur'an da böyle diyor, mantık da böyle diyor, her hukuk sistemi de böyle diyor, yanlış yapan kişi cezalandırılmalı, doğru yapan kişi ise ödüllendirilmelidir." Bunlar gibi daha pek çok çelişki ve akıldışı fikir bulabiliriz. Fakat bence bunlar, bu inancın ne kadar temelsiz olduğunu göstermek için fazlasıyla yeterli. Bu, Pavlus'un Tanrı'nın yasasını hiçe saymayı haklı çıkarmak için kullandığı teolojik bir araçtı. Müslümanlar olarak Kur'an’dan biliyoruz ki çarmıha gerilme olayı aslında hiç gerçekleşmedi. Hz. İsa (a.s.) ne öldürüldü ne de çarmıha gerildi.
Allah onu düşmanlarından kurtardı ve göğe yükseltti. Ve Hz. Muhammed (aleyhissalâtü vesselâm)'ın öğretilerine göre, Hz. İsa, görevini tamamlamak için ahir zamana yakın yeryüzüne dönecektir. "Adamın biri Hz. İsa'ya gelip, 'Öğretmenim, sonsuz yaşama kavuşmak için nasıl bir iyilik yapmalıyım?' diye sordu. İsa şöyle dedi: 'Eğer sonsuz hayata kavuşmak istiyorsan, cennete gitmek istiyorsan, buyrukları yerine getir.' Bakın, Hz. İsa şöyle de diyebilirdi, 'Biliyor musun, sadece birkaç gün, birkaç hafta, birkaç ay bekle. Ben öleceğim. Beni çarmıha gerecekler. Öldüğüme inanın, sonra diriltileceğim. Cennete giden yol işte budur.' O böyle bir şey asla söylemedi.
Bu teolojiyi daha sonra inşa ettiler." "Onun vaaz ettiği şey Tanrı'dır. O Tevhid'i vaaz ediyor." "Bu çok basit. Tanrı’ya dua edebilirim. Benim tek bağım Tanrı'yladır. İki kişiye daha ihtiyacım yok. Ve işte beni ikna eden de tam olarak buydu." "Teslis'i kabul etmeye ve Hz. İsa'ya dua etmeye çalıştığım bir dönem oldu ama bu bana hiç doğru gelmedi." "Ben Teslisçi değildim ama ana akım Hristiyanlıkta, Tanrı'nın tek olmasına rağmen üç kişiden oluştuğuna inanmanız gerekiyor. İslam'da ise böyle bir şey yoktu. Yalnızca saf tevhid vardı. Yalnızca saf tek Tanrı inancı vardı." "Bir Hristiyan'ın Tanrı'yla ilişkisinde her zaman birine ihtiyacı vardır.
İbadet eden kişi ile Tanrı arasında duran biri vardır: Rahip veya din görevlisi. Bazıları Meryem Ana'ya dua eder. Bir Müslüman namaz kıldığında veya dua ettiğinde ise bu, yalnızca kendisiyle Yaratıcısı arasındaki bir ilişkidir ve secde anı dışında hiç kimse o duruma daha yakın değildir, yüzlerini yere koyup en aşağı noktada oldukları an Allah'a en yakın oldukları andır." Hristiyanlığın samimi takipçileri olan birçok insan bunun gibi delilleri gördükten sonra İslam'ı kabul etti ve Hz. İsa'nın gerçekten hoşnut olacağı bir hayat yaşamaya başladı. "Bazıları bana şöyle soruyor: 'Neden İsa’nın tarafını bıraktın?' Gerçekten bunu soruyorlar. Ben de onlara, 'İsa'nın tarafını bırakmadım ki.
İsa bizim de tarafımızda.' diyorum." "Aslında çalışmak için Suudi Arabistan'a gitmiştim. Oraya onlara Hristiyanlığı öğreteceğimi düşünerek gidiyordum. Ama hiç de öyle olmadı. Onlar bana kendi dinim olan Hristiyanlık hakkında, kurtarıcım İsa Mesih hakkında benim bildiğimden daha fazlasını öğretiyorlardı. Ve bu beni gerçekten, tam anlamıyla şaşkına çevirdi." "Artık Hz. İsa'yı doğru şekilde takip ediyorum. Hz. İsa'yı terk etmedim. Onu buldum. Pavlus’u terk ettim. Pavlus’u terk ettim ve Hz. İsa’yı takip etmeye başladım. Çünkü Hristiyan kelimesi Mesih gibi olmak anlamına gelir. Mesih, tek gerçek Tanrı'ya ibadet ediyordu. Ben de artık öyle yapıyorum." "Hristiyanlığı terk ettiğimi hiç hissetmedim.
Hristiyanlığı terk etme kararını hiç vermedim. Bu farklı pratikler ve inançlar aracılığıyla daha iyi bir Hristiyan olma seçimiydi. Ve sonra fark ettim ki gerçek Hıristiyan, gerçek Mesih takipçisi bir Müslümandır, yani, İsa Mesih (a.s.)’ın, bir Müslüman olduğunu ve İslam’a davet ettiğini fark ettim. Hz. İsa iradesini tek gerçek Tanrı'ya teslim ettiğine göre, siz neden aynısını yapmayasınız? Buna katılıyorsanız ama yine de kendinizi İslam kelimesiyle bağdaştıramıyorsanız, bunun gerçekte ne anlama geldiğini anlatayım. Teslimiyet. Getsemani Bahçesi'nde yüzüstü yere kapanan Hz. İsa'yı düşünün. Tam bir teslimiyet içinde Yaratıcısına yakarıyor. İşte İslam budur. Gerçek teslimiyetin anlamı budur.
Bu, bütün peygamberlerin oluşturduğu saf ve kesintisiz zincirdir. Hz. İbrahim, Hz. Musa, Hz. İsa ve Hz. Muhammed, aleyhissalâtü vesselâm, kendilerini Yüce Allah'a tam olarak aynı şekilde teslim ettiler. Onların saf mirasını benimseyin. Yuvanıza dönün, kalbinizi Allah'a teslim edin ve ruhunuzun özlemini çektiği o gerçek huzuru bulun. Bugün, pek çok Hıristiyan o dönemin Yahudi liderlerine bakıp şöyle soruyor: "Nasıl bu kadar kör olabildiniz? İsa’yı nasıl reddedebildiniz?" Peki ya tarih sadece kendini tekrar ettiyse? Ya yaklaşık altı asır sonra başka bir peygamber aynı apaçık peygamberlik delilleriyle geldiyse ama bu kez ona sırt çevirenler Hz. İsa'nın takipçileri olduysa? Yahudilerin Hz.
İsa’yı reddetmesi, Hıristiyanların Hz. Muhammed (aleyhissalâtü vesselâm)'ı reddetmesine çarpıcı bir şekilde benzemiyor mu? Kur'an sizleri ebedi mutluluğa samimi bir davetle çağırıyor: "Sizinle bizim aramızda müşterek olan bir söze geliniz: Allah'tan başkasına tapmayalım; O'na hiçbir şeyi eş tutmayalım ve Allah'ı bırakıp da kimimiz kimimizi ilahlaştırmasın." Bu bir özgürlük çağrısıdır, beşeri dogmalardan özgürleşme çağrısıdır. Sizinle Tanrı arasına duran bir kiliseye ihtiyacınız yok. Bir rahibe, ikonalara ya da azizlere ihtiyacınız yok. Teslis gibi tamamen akıldışı bir kavrama ihtiyacınız yok ve adaletsiz bir kurbana inanmak için mantığınızı bir kenara bırakmanıza gerek yok. Bu, Hz.
İsa’ya ihanet etme çağrısı değildir. Bu, onun mirasını beşeri dogmalarla kurulmuş bir çarmıhtan kurtarma çağrısıdır. Ve bununla birlikte, ilk bölümümüzün sonuna geldik. Ancak yolculuğumuz yeni başlıyor. İncillerin hiçbirinin görgü tanıkları tarafından yazılmadığını biliyor muydunuz? Ya da bu kitapların, adlarını taşıdıkları kişiler tarafından bile yazılmadığını? Bu yazılara ilahi bir otorite kazandıran bir anlatıya ihtiyacımız var. Bir sonraki bölümde, İncillerin ardındaki çoğu Hristiyan'ın hiç duymadığı gerçekleri ortaya çıkaracaksınız. Metin farklılıkları, bitmek bilmeyen çelişkiler, değiştirilmiş ayetler ve çok daha fazlası.
Kilise tarihçilerinin bildiği ama sessiz kalmayı tercih ettikleri gerçekleri ortaya çıkarmaya hazır olun. 2. bölümde görüşürüz.
Bu, bir kişinin kimliğinin ve bir inancın yüzyıllar içinde nasıl tamamen çarpıtıldığını gösteren büyük bir dönüşümün hikayesidir. Bu seride Kitab-ı Mukaddes'in sayfaları arasında bir yolculuğa çıkacak ve satır aralarında gizlenen ayrıntıları ortaya çıkaracağız. Hz. İsa'nın (a.s.) hayatındaki en dikkat çekici anları yeniden inceleyecek ve İncillerin ilk kez yazıya geçirildiği en erken döneme geri döneceğiz. Ardından, mesajının Yunanistan ve Roma’nın çok tanrılı topraklarına ulaştığı o kritik dönüm noktasına tanıklık edecek ve Hz. İsa’nın gerçek kimliğini mümkün olan her açıdan inceleyeceğiz.
"İsa'nın getirdiği mesajı duydun mu?" "Bizi göremediğimiz tek bir Tanrı’ya ibadet etmeye çağırıyor." "Bu yeni inanç halk arasında yayılıyor. Kontrolümüz dışında kalmasına izin vermemeliyiz." "İsa’nın bu yeni inancını yayan hiç kimseyi bırakmayın." Bu dört bölümlük seriyi kapsamlı araştırmalar ve aylarca süren özverili çalışmalar sonucunda hazırladık. Birazdan duyacağınız argümanlarla önde gelen Hristiyan ilahiyatçılara doğrudan meydan okuduk. Ancak ikna edici cevaplar veremediler. Fakat bununla yetinmedik. Gerçek hikayelerin peşine düştük ve aynı hakikat arayışına çıkan ve sonunda aradıkları cevapları İslam'da bulan 20'den fazla eski Hristiyan ile röportaj yaptık.
Ayrıca bu yolculukta keşfettikleri bazı gerçekleri kendi ağızlarından da dinleyeceğiz. Bu video serisinde, Hristiyanlık’taki en temel ve kritik konuları daha önce hiç duymadığınız bir şekilde keşfedeceksiniz. Şimdi kahvenizi alın, arkanıza yaslanın ve başlayalım. Şimdi 2.000 yıl öncesine geri dönüyoruz. Kudüs sokaklarında duran bir adam görüyorsunuz. Yanında sadece bir avuç inanan var. Halkını ebedi yıkımdan kurtarma arzusuyla tutuşarak, yorgunluk bilmeden kasabadan kasabaya yürüyor, her gün hayatını tehlikeye atıyor. Onun adı İsa Mesih’tir. "Evet, o Tanrı tarafından gönderilmiş bir peygamber." Hiçbir şeyi yok. Hiçbir şey de istemiyor. "İsa’nın bir ölüyü diriltişini gördünüz mü?" "Sessizlik!
Bu saçmalığa mı inanıyorsun? O sadece bir sihirbaz." Fakat bir gün 2,3 milyardan fazla Hristiyanın ve 2 milyar Müslümanın ona inanacağından haberleri yoktu. Ve evet, bu muhtemelen Hıristiyanların İslam hakkında sahip olduğu en yaygın yanılgıdır. Genellikle İslam'ın Hz. İsa'yı reddeden, hatta ona saygısızlık eden bir din olduğuna inanırlar. Oysa gerçek tam tersidir. Hz. İsa (a.s.)'ın peygamberliğini reddeden bir kişi Müslüman olamaz bile. Onu reddetmek bir yana, İslam onu, yeryüzünde yaşamış en büyük ve en sevilen peygamberlerden biri olarak onurlandırır.
Kur'an, onun birçok mucizesinden bahseder; körleri iyileştirmesi, ölüleri diriltmesi ve hatta saf ve iffetli Meryem Ana'dan babasız mucizevi doğumu gibi. Ve özellikle dikkat çekici olan şudur ki, Kur'an Hz. Meryem'den 34 kez ismiyle bahsederken, Kitab-ı Mukaddes'de adıyla sadece 19 kez geçer. Kur'an ayrıca Hz. Meryem'in haysiyetini o dönemin Yahudilerinin iftiralarından korur ve hatta onun adını taşıyan bir sure bile vardır. Peki, bu kadar çok ortak noktaya rağmen, bu iki dini birbirinden ayıran nedir? Cevap, zamanla Hristiyanlığa giren üç belirli inançta saklıdır. Bu inançlar, Hz. İsa'nın kimliğini ve mesajını tamamen değiştirmiştir. Hz.
İsa’nın Tanrı olduğu inancı, aynı zamanda Tanrı’nın Oğlu olduğu inancı ve tüm insanlığın günahları için kendisini çarmıhta kurban ettiği inancı. Bugün tali meselelerle vakit kaybetmeyeceğiz. Bu temel inançları tek tek doğrudan inceleyeceğiz. Önyargı yok, körü körüne inanmak yok. Sadece Kitab-ı Mukaddes metinlerini, tarihi ve mantığı kullanacaksınız. Nihayetinde, mantıklı düşünmek bu dünya hayatının her alanında başarılı olmanıza yardımcı oluyorsa, Allah, ebedi hayatınız söz konusu olduğunda neden aklınızı kullanmamanızı istesin? Yolculuğumuza, Markos İncili’nde kaydedilmiş hararetli bir tartışma ile başlayalım. Dikkatle dinleyin.
"Onların tartışmalarını dinleyen ve İsa'nın onlara güzel yanıt verdiğini gören bir din bilgini yaklaşıp 'Buyrukların en önemlisi hangisidir?' diye sordu. İsa şöyle karşılık verdi: 'En önemlisi şudur: ‘Dinle, ey İsrail! Tanrımız Rab tek Rab'dir. Tanrın Rab'bi bütün yüreğinle, bütün canınla, bütün aklınla ve bütün gücünle seveceksin.’" Bir şey dikkatinizi çekti mi? Hz. İsa’ya, "En önemli buyuruk hangisidir?" diye sorulduğunda cevabı Teslis'e inanmak olmuyor. Aksine, Tanrımız Rab'be inanmak oluyor. Yani O benim Tanrım, sizin Tanrınız ve tek Tanrı'dır. Başka bir deyişle, ben Tanrı değilim. Burada açıkça Tanrı’nın birliğini vaaz etmiyor mu?
Ardından konuşma şöyle devam ediyor: "İyi söyledin, öğretmenim. Tanrı’nın tek olduğunu ve O’ndan başka ilah olmadığını söylemekle doğruyu söyledin." Ancak yüzyıllar boyunca, neredeyse tüm kiliselerde, insanlara bir paradoksa inanmaları öğretildi: Teslis. "Ama mantıklı gelmeyen bazı konular vardı." "Ne gibi?" "Şey, Hz. İsa'nın hem Tanrı hem de Tanrı'nın oğlu olması. Bu bana mantıklı gelmiyordu. Üstelik bir şekilde Kutsal Ruh'un da ta kendisiydi. "Yani, bilirsin, Teslis." Bunun kesinlikle yanlış olduğunu düşündüm. Her şeyden önce, çünkü çok karmaşıktı." "Teslis bana hiçbir zaman mantıklı gelmeyen bir şeydi." "Hiç mantıklı gelmiyordu." 'Tanrım, yardım et.
Tanrım, kurtar beni.' Ama gerçekte kime seslendiğimi bilmiyordum. İsa'ya mı seslenmeliyim? Tanrı'ya mı?" Sizce de bu çok tuhaf değil mi? Eğer belirli bir inanç, bütün bir dinin mutlak temeli ise, o dinin kutsal kitabının bu inançla dolu olmasını beklersiniz, değil mi? Örneğin Kur'an'a bakın. Kıyamet Günü'nde her insanın yeniden diriltileceği inancı, İslam'ın temel esaslarındandır. Ve temel bir esas olduğu için de yüzlerce ayet ahiretten bahseder. Peki bunu göz önünde bulundurursak, sizce "Teslis" kelimesi Kitab-ı Mukaddes'in tamamında kaç kez geçiyor? Sıfır. Bir kez bile geçmiyor. Hz. İsa, metnin hiçbir yerinde bu inancı açıklamıyor. Bu da bizi kritik bir soruyla karşı karşıya bırakıyor.
"Eğer Teslis inancı gerçekten kurtuluşa giden tek yolsa, neden Kutsal Yazılarda bundan hiç bahsedilmiyor?" Aksine, bunun tam tersine işaret eden pek çok pasaj bulunuyor. Örneğin Luka İncili'nde Hz. İsa açıkça Tanrı olduğunu reddeder. "İleri gelenlerden biri İsa'ya, 'İyi öğretmenim, sonsuz yaşama kavuşmak için ne yapmalıyım?' diye sordu. İsa, 'Bana neden iyi diyorsun?' dedi. 'İyi olan yalnız biri var, O da Tanrı'dır.'" Yani burada Hz. İsa açıkça kendisinin Tanrı’dan ayrı olduğunu ve yalnızca Tanrı’nın gerçekten iyi olduğunu söylüyor.
Yeşaya Kitabı'nda ise şu ayeti görüyoruz: "Her şeye egemen Rab diyor ki, 'İlk ve son benim, benden başka Tanrı yoktur.'" Başka bir deyişle, O’ndan önce hiçbir Tanrı yoktu ve O’nun dışında asla başka bir Tanrı olmayacak. Ve aynı kitabın başka bir bölümünde, Tanrı şöyle buyurur: "Rab benim, başkası yok, Benden başka Tanrı yok." Ve Mısır'dan Çıkış 20'nin başında, meşhur On Emir'de Tanrı şöyle der: "Benden başka tanrın olmayacak." "Yani bize öğretilen şey, şeytanın, İblis'in, İsa Mesih'i kırk gün kırk gece çöl boyunca taşıdığıdır. Ardından İsa Mesih'e şöyle diyor: İncil'i okumaktan kastettiğim de bu. Şöyle diyor: 'Tanrı'na olan imanından vazgeç.' Bunu Hz. İsa'ya söylüyor, değil mi?
'Tanrı'na olan imanından vazgeç ve bana bağlılık göster.' Bu, onu Tanrı mı yapar, yoksa Tanrı'nın peygamberi mi? Ne demek istediğimi anlıyor musun? İncil'de Hz. İsa'nın Tanrı olmadığını gösteren pek çok ifade var." Eğer Hz. İsa Tanrı ise, o zaman en başından beri mutlak ilahi bilgiye sahip olması gerekmez mi? Ama Markos İncili 13:32’de ne olduğuna bir bakın. Hz. İsa'ya kıyametin ne zaman kopacağı sorulduğunda şu cevabı veriyor: "O günü ve o saati, ne gökteki melekler, ne de Oğul bilir; Baba'dan başka kimse bilmez." Burada anlatılanlara dikkat edin. Açık bir bilgi hiyerarşisi ortaya konuluyor. Önce melekler, ardından Oğul ve en üstte Baba yer alıyor. Eğer Hz.
İsa, Tanrı ile eşitse, nasıl olur da tamamen habersiz olduğu bir şey olabilir? Bilgisi sınırlı bir Tanrı mantıken imkansızdır. Gördüğünüz gibi, Hz. İsa burada Teslis'in bir parçası olduğunu iddia etmiyor. Aksine, yaratılmış bir varlık olarak sınırlarını açıkça kabul ediyor. "Ve İncil’de Teslis'i destekleyen tek bir ayet vardı. Ancak o da sahteydi. Sonradan eklenmişti. Bunu biliyoruz. 1. Yuhanna, 5:7. Modern İncillerinize bakarsanız, çoğundan bu ayetin çıkarıldığını görürsünüz. Ancak bu ayette şöyle yazıyor: 'Gökte tanıklık eden üç kişi vardır: Baba, Söz ve Ruh.' Yani Baba, Oğul ve Kutsal Ruh. Ancak bu uydurma bir ayettir.
Günümüzde köktendinciler dışında herkes bunun İncil'e sonradan eklendiğini kabul etmektedir. O Teslis ayetini çıkardığınızda, ki tüm ilahiyatçılar bunu yapar, İncil’de Teslis'ten bahseden hiçbir şey kalmaz." Getsemani Bahçesi'nde karanlık ve sessiz bir gece hayal edin. Bir adam tamamen yalnız, derin bir keder içinde, yüzüstü yere kapanıyor. Başka bir deyişle, secde ediyor. Ağlıyor, yalvarıyor ve haykırıyor. Her Hıristiyan, Hz. İsa’nın tutuklanmadan önce dua ettiği bu derin duygusal sahneyi bilir. Fakat geri çekilip sahneye bir bütün olarak bakarsanız, sorular belirmeye başlar. "Eğer İsa Tanrı idiyse, neden başka bir varlığa kulluk etsin ki?
Eğer evrenin yaratıcısı o ise, tam olarak kime haykırıyor? Kendisine mi yalvarıp tapınıyor? Nasıl olur da kendisine dua edip yalvarabilir?" Yoksa aslında çok daha basit bir hakikatle mi karşı karşıyayız? Bunun, kendinden önceki tüm peygamberlerin yaptığı gibi, iradesini tek gerçek Tanrı’ya teslim eden, tamamen insan olan bir peygamber olduğu açıktır. Aynı durumu defalarca, Luka, Matta ve İbraniler'deki birçok ayette görüyoruz. "Eğer dua etmemiz gereken kişi İsa ise o kime dua ediyordu? Katolik olarak bize Hz. İsa (a.s.)'ın yanında bir hırsız olduğu söylendi. 'Krallığa gel ve bağışlan.' diyor ve onu bağışlıyor.
Ancak aynı zamanda kendisi de çarmıhtayken şöyle diyor: 'Beni neden terk ettin?' Yani, terk eden kim? Kiminle konuşuyor? Neden sürekli onu gökyüzüne bakıp bir şeyler düşünürken gösteriyorlar? Tanrı’yla konuşmaya çalışıyormuş gibi. Benim merak ettiğim şu ki, eğer dua ettiğimiz kişi o ise, dualarının kabul edilmesi için neden başka birine sesleniyor? Hayatındaki bazı sorunları çözmek için neden başkasına yöneliyor? Bu bana hiç mantıklı gelmedi." "Papazın yanına gittim. 'Bakın, size bir sorum var.' dedim. 'Bir sorunum var. İmanım tamamen sarsıldı. Bir sorunum var. İncil'i okudum. İncil'de, Hz.
İsa'nın çarmıhta şöyle söylediği yazıyor: 'Tanrım, Tanrım, neden beni terk ettin?' Benim sorunum şu: İsa burada kime sesleniyor?' dedim." Elini şöyle omzuma koydu. Dedi ki, 'Oğlum, sadece iman etmelisin.' "Ve bana sadece şöyle derdi, 'Sadece inanman lazım.' "Ve o da şöyle dedi: 'Bu inanç. Sadece inanman lazım.' 'Bu küfürdür. Böyle soruları gerçekten sormamalısın. Bu, bilirsin, bu senin inancın.'" "Bunun nasıl işlediğini biliyorum. Çünkü bir Hristiyan kilisesindeyseniz 'Biz buna inanıyoruz. Bunu nasıl sorgulamaya cüret edersin?’ derler. Ve bunu ilk elden tecrübe ettim. Üstelik yalnızca bir kilisede değil, birkaç kilisenin papazına sordum." "İslam sorgulamamıza izin verir.
İslam bilgi aramamıza izin verir. İslam 'Bunu anlamıyorum, bunu benim için açıklayabilir misiniz?' dememize izin verir. Bence beni İslam'a çeken şeylerden biri de buydu." Peygamberlerin tüm silsilesini bir düşünün. Hz. Nuh bir peygamberdi. Hz. İbrahim bir peygamberdi. Hz. Yakup, Hz. Musa, Hz. Harun ve daha binlercesi Allah'ın elçileri olarak gönderildi. Ama Hz. İsa'nın Tanrı'nın kendisi olduğu söyleniyor. Bu temelden yanlış gelmiyor mu? Neden ondan önceki hiçbir peygamber böyle bir şey öğretmedi? Bu, çok büyük bir çelişki oluşturmuyor mu? Yalnızca iki olasılık var. Ya Hz.
İsa'dan önceki bütün peygamberler yaratıcılarının gerçek mahiyetini tamamen yanlış anlamış ve bunu doğru bir şekilde öğretememiş ya da tek Allah'a iman, başlangıçtaki asıl mesajdı ve Teslis anlayışı yüzyıllar sonra ortaya atıldı. İncil’den kolayca daha birçok örnek verebilirsiniz ama şimdilik bunlar yeterli. Kutsal metinleri bir kenara bırakıp buna tamamen mantık yoluyla baksak bile, sonuç yine çok nettir. Bu özelliklere sahip biri gerçekten Tanrı olabilir mi? Açlık ve susuzluk hisseden bir Tanrı. Hayatta kalmak için birkaç saniyede bir nefes almak zorunda olan bir Tanrı. Tuvalete gitmek gibi temel bedensel ihtiyaçları olan bir Tanrı. Yorulan ve uyumak zorunda olan bir Tanrı.
Doğmuş, başkalarına muhtaç olan, bebeklik döneminden ve insani gelişimin her aşamasından geçmek zorunda kalan bir Tanrı. Hiç kimse tüm bu mantıksal çelişkileri göz ardı edip şöyle diyemez: "Körü körüne inanman gerekiyor." Şimdi Hristiyanlığın ikinci temel inancına bakalım. Modern bir İncil’i açarsanız, Hz. İsa’nın Tanrı’nın Oğlu olarak adlandırıldığını görürsünüz. İlk bakışta bu ifade gerçek anlamda, hatta biyolojik bir bağ gibi algılanabilir. Ancak okumaya devam ettikçe, bu unvanın sadece Hz. İsa’ya özgü olmadığını fark edersiniz. Matta İncili’nde, ünlü Dağ Vaazı sırasında Hz. İsa açıkça şöyle der: "Ne mutlu barışı sağlayanlara!
Çünkü onlara Tanrı oğulları denecek." Eğer "Tanrı’nın Oğlu" unvanı birini otomatik olarak ilahi kılıyorsa, o zaman yeryüzünde barış için çaba gösteren herkes bir Tanrı olurdu. Ayrıca İncil boyunca, Tanrı ile yakın bir ilişkisi olan doğru ve dindar kişiler defalarca Tanrı'nın çocukları olarak adlandırılır. Buna karşılık hakikati reddedenlere ise şeytanın çocukları denir. Yuhanna 8. bölüm 44. ayette, Hz. İsa, kendisini dinlemeyi reddedenlere tam olarak şu sözleri söyler: "Siz babanız İblis'tensiniz ve babanızın arzularını yerine getirmek istiyorsunuz." Bu ifade aslında İncil'in her yerinde kullanılır.
Bu tür unvanların Kral Davut için ve hatta bir ulus olarak İsrailliler için kullanıldığını görüyoruz. Mezmurlar 2:7’de Kral Davut şöyle der: "RAB'bin bildirisini ilan edeceğim: Bana, 'Sen benim oğlumsun' dedi, 'Bugün ben sana baba oldum.'" Yeremya 31:9’da, Tanrı şöyle buyurur: "Efraim de ilk oğlumdur." Mısır'dan Çıkış'ın 4. bölümünün 22. ayetinde ise şunu okuyoruz: "İsrail benim ilk oğlumdur." Görüyorsunuz ki bu unvan burada İsrailoğulları, yani bütün bir ulus için bile kullanılmaktadır. Eğer "Tanrı’nın Oğlu" olarak adlandırılmak birini otomatik olarak ilahi kılıyorsa, o zaman İncil sizi tanrılardan oluşan koca bir soy ağacını kabul etmeye zorlar. Luka İncili'nde Hz.
İsa'nın soy ağacı anlatılırken bölüm şu sözlerle sona erer: "Enoş oğlu, Şit oğlu, Adem oğlu, Tanrı Oğlu'ydu." Bunu bir an için düşünün. Luka, Hz. Adem için de Hıristiyanların yalnızca Hz. İsa için kullandıkları unvanı kullanır: Tanrı’nın Oğlu. Eğer bu unvan kelimenin tam anlamıyla birinin ilahi olduğunu ifade ediyorsa, Luka bize yeryüzünde birden fazla tanrının yaşadığını ve Hz. Adem'in de onlardan biri olduğunu söylüyor demektir. Aslında bu ifadeyi gerçek anlamıyla yorumlama mantığını izlerseniz, Hz. Adem’i Hz. İsa’dan daha ilahi olarak nitelendirmek için daha fazla nedeniniz olur. Çünkü Hz. İsa’nın babası olmasa da, yine de bir annesi ve bir aile soyu vardı. Oysa Hz.
Adem’in ebeveyni yoktu. Ne bir babası ne de bir annesi vardı. Öyleyse neden ana akım Hristiyan ilahiyatı Hz. Adem için bu unvanın sadece bir metafor, Hz. İsa içinse somut bir gerçek olduğuna karar verdi? Dürüstlük bir seçim yapmayı gerektirir. Ya Oğul ifadesinin, Allah'ın bütün salih kulları için kullanılan manevi ve mecazi bir ifade olduğunu kabul edersiniz ya da kilisenin bu mecazi ifadeyi sırf Roma İmparatorluğu'nun siyasi anlatısına uydurmak için somut bir gerçeğe dönüştürdüğünü itiraf edersiniz. "Bu kitabı ne kadar çok okursanız, Hristiyan kalmak o kadar imkansızlaşır. İmkansız." "Ve daha çok araştırmaya başladıkça şöyle dedim: Ne?
Yani, bu ne ve neden bunların hiçbirini hiç öğrenmedim?" Ve kendimi gerçekten aldatılmış hissettim." "İncil’i baştan sona okudum. Ve İncil’i okurken, İncil’deki her şeyin, Kur’an’ın bana anlattığıyla aynı olduğunu görünce hayretler içinde kaldım. Subhanallah dedim, yani, Hz. İsa'nın Tanrı olduğunu söylemiyor. Tanrı'nın oğlu olduğunu da söylemiyor. Öyleyse bunca yıldır neden bunları yapıyoruz? Neden? Ve aileme gidip, 'Ama buraya bir bakın, neden?' derdim. Ailemizin en dindar kişisi olan büyükanneme, 'Büyükanne, bana şu ayeti oku.' derdim. Ve o da okurdu. 'Hayır, hayır, hayır, hayır, hayır, hayır. Beni kandırmaya çalışıyorsun. Bunun hakkında konuşmak istemiyorum' derdi. Değil mi?
Benimle konuşmaktan korkardı. Ve ben de, 'Seni kandırmaya çalışmıyorum. Bilmek istiyorum. Gerçeği bilmek istiyorum. Sen eğer biliyorsan, bana söyle.' derdim. Değil mi? Ama bu hiç mantıklı gelmiyor." "Bu çocuk bizim için bir tanrı olacak." 2.000 yıl önce Roma imparatorları, üzerinde "Divi Filius" yazan sikkeler bastırıyordu. Bu ifade, Tanrı'nın Oğlu anlamına geliyordu. Yunanistan ve Roma’nın putperest dünyasında, tanrıların yeryüzünde yürüyen oğullarının olması düşüncesi zaten son derece tanıdıktı. Dolayısıyla Hz. İsa'nın saf tevhid mesajı Yahudiye'den ayrılıp bu çok tanrılı dünyaya ulaştığında büyük bir engelle karşılaştı. Toplum, en iyi bildiği şeyi yaptı.
Kendisini sadece Tanrı’nın bir kulu olarak tanımlayan bir peygamberi aldı ve onu Romalıların yarı tanrı anlayışına uydurdu. Yunan mitolojisinde, insan biçiminde bir tanrı kavramı tamamen normaldi. Sözde tanrılarından biri bir insanla çocuk yaptığında, o çocuk insanlar arasında yürüyen ilahi bir varlık olarak görülürdü. Örneğin, ünlü bir efsanede Zeus, Danaë adında ölümlü bir kadına yaklaşır. Ardından Perseus adında bir oğulları olur. O da insan suretinde bir tanrı olarak görülür. Kulağa tanıdık gelmiyor mu? Bu, Hz. İsa hakkında söylenenlere çok benziyor, değil mi? Yani, bir düşünün.
Yunanlıların Poseidon, Demeter ve Asklepios gibi birçok tanrısı vardı ve her birinin özel güçlere sahip olduğuna inanıyorlardı. Bunlardan biri denizlere hükmeder, diğeri bereketli hasatlar sağlar, bir başkası da hastalıkları iyileştirirdi. Şimdi böyle bir kültüre yeni bir inanç sistemi getirildiğini düşünün. Bu inancın merkezindeki kişinin şu mucizeleri gösterdiğini hayal edin: Ölüleri diriltti, körlerin gözlerini açtı ve o dönemde çaresi olmayan cüzzam hastalığını iyileştirdi. Dolayısıyla, Helenistik bir zihin için sonuç basitti. "Görme yetisi geri geldi. O da bir tanrı." Mitolojik geçmişleri, onların Hz. İsa’yı aynı pencereden görmelerini çok kolaylaştırdı. Kulağa çok mu uçuk geliyor?
Peki, sadece kendi çıkarımlarımıza dayanmayalım ve bunu doğrudan İncil'in kendi sayfalarından kanıtlayalım. Yalnızca Hz. İsa'ya bu şekilde davranılmadı. Metne göre havarilerine bile tanrı muamelesi yapıldı. Elçilerin İşleri 14'te, Pavlus'un sakat bir adamı iyileştirdikten hemen sonra şöyle yazıyor: "Pavlus'un ne yaptığını gören halk Likaonya dilinde, 'Tanrılar insan kılığına girip yanımıza inmiş!' diye haykırdı. Barnaba'ya Zeus, Pavlus'a da konuşmada öncülük ettiği için Hermes adını taktılar. Kentin hemen dışında bulunan Zeus Tapınağı'nın kahini kent kapılarına boğalar ve çelenkler getirdi, halkla birlikte elçilere kurban sunmak istedi." Burada neler olduğunu görüyor musunuz?
Böyle bir toplumda, Hz. İsa'nın bizzat kendisi gelip Tanrı olmadığını açıkça beyan etmiş olsaydı bile, insanlar yine de onu Tanrı olarak görmenin bir yolunu bulurlardı. Sonuç olarak, Hıristiyanlık Orta Doğu’da başladı ancak Avrupa’ya yayıldıkça Yunan mitolojisinin etkisi altına girdi ve yavaş yavaş Hz. İsa’nın başlangıçta öğrettiklerinden çok farklı bir dine dönüştü. Peki bu muazzam dönüşüm aslında nasıl gerçekleşti? Hristiyanlığın bu tamamen yeni versiyonunun arkasındaki mimar kimdi? Cevabı bulmak için, birinci yüzyıl Kudüs’ünün karanlık sokaklarına geri dönmeliyiz. "Şabat günü doğuştan kör olan adamı iyileştirdi. Ve bütün kalabalık bunu gördü." "Artık her yerde onu takip ediyorlar.
Yüzlerce, binlerce kişi." Yahudi dünyasının merkezinde Sanhedrin duruyordu, 70 ihtiyar ve bir başkahinden oluşan yüksek bir kurul. Onlar için Hz. İsa, varoluşsal bir tehditti. Ve takip eden yıllarda, bu konsey, Hz. İsa'nın takipçileri için adeta bir kabusa dönüşecekti. Her acımasız meclisin, sokaklarda demir bir yumruğa ihtiyacı vardır. Böylece başkahinden aldığı tam yetkiyle, Saul adında, daha sonra Pavlus olarak tanınacak bir adam, sokakları bir av alanına çevirdi. "Onu takip eden herkesi bulun, bağlayın ve bana getirin." Evlere giriyor, erkekleri ve kadınları sürükleyerek çıkarıyor ve bu yeni inancı benimsedikleri için onları hapse attırıyordu.
Zulme uğruyor, cezalandırılıyor ve inançlarından vazgeçmeye zorlanıyorlardı. Hatta içlerinden biri taşlanarak öldürüldü. Ve ne zaman bir inananın idamı için oylama yapılsa, Pavlus asla tereddüt etmedi. Her zaman idam lehinde oy kullandı. Hiç merhamet göstermedi. Bütün bunları kendiniz de İncil’de okuyabilirsiniz. Enerjisi hiç tükenmiyordu. Fakat birkaç yıl sonra Pavlus bir şeyi fark etmeye başladı. Kan dökmek yangını söndürmüyordu. Aksine, daha da körüklüyordu. Hz. İsa’nın takipçilerinin sayısı dalga dalga artıyordu. Ve Pavlus artık kaybeden tarafta kalmak istemiyordu. Gücün olduğu yerde olmak, sadece bir cellattan daha fazlası haline gelmek istiyordu. Sadece bir takipçi değil, bir lider.
O, yakında Hristiyanlık olarak bilinecek olan bu büyüyen hareketin mimarı olmak istiyordu. Ancak büyük bir sorun vardı. Pavlus, hayatı boyunca Hz. İsa'yı bir kez bile görmemişti. Yine de, o kadar cesur bir iddiada bulunmak üzereydi ki bu iddia, ilk havarileri gölgede bırakacak ve tüm dikkatleri kendisine çekecekti. Pavlus, Şam yolunda, Hz. İsa'nın bir anda bir görümde kendisine göründüğünü iddia etti. Ve bu deneyimin onu bir düşmandan Yahudi olmayan uluslara gönderilmiş bir elçiye dönüştürdüğünü iddia etti. Pavlus artık bu dini her yere yaymak istiyordu ancak aynı zamanda onu kendi fikirlerine göre yeniden şekillendirmek de istiyordu. Ancak önünde bazı engeller vardı.
Sünnet gibi dini kurallar, ibadet şekilleri, kısıtlamalar ve yasaklar. Dini kitleler için daha çekici hale getirmek amacıyla, Pavlus bunların hepsini bir anda ortadan kaldırdı. Ancak hiçbir açıklama yapmadan kuralları öylece ortadan kaldıramazdı. Bunu meşrulaştırmak için duygusal ve teolojik bir anlatıya ihtiyacı vardı. Bu yüzden yeni ve radikal bir kavram ortaya attı. "Hz. İsa kendisini feda etti ve günahlarınız için çarmıhta öldü." İsa’nın tüm insanlığın günahlarının cezasını kendi üzerine aldığını iddia etti. Çarmıh, Pavlus'un İsa'nın asıl öğretilerini değiştirmek için kullandığı en güçlü araç oldu. Böylece inancı, herkesin kabul edebileceği bir biçime dönüştürdü.
Üstelik eski yaşam tarzlarından vazgeçmelerine gerek kalmadan. Kurtuluş için ihtiyaç duydukları tek şey Hz. İsa'yı Rableri ve Kurtarıcıları olarak kabul etmekti. Romalılar görünmeyen tek Tanrı fikrine aşina değillerdi. Ancak söylediğimiz gibi, insan suretine giren tanrıların hikayelerine son derece aşinaydılar. Böylece Pavlus onlara tam da kabul etmeye hazır oldukları türden bir inanç sundu: Tanrı'nın oğlu kavramı. Planı o kadar iyi işledi ki bugün, Yeni Ahit adını verdiğimiz kitapta, Pavlus'un sesi, Hz. İsa'nın kendi sesi kadar güçlü şekilde duyuluyor. Ve yazıya geçirildiği döneme kadar, Pavlus’un fikirleri çoktan bölgenin her yerine yayılmıştı bile.
Ve dört İncil’in yazarlarından hiçbiri İsa ile şahsen tanışmamış olduğundan, metinler, Pavlus’un ağır etkisi altında şekillendi. Bu kitapların gerçekte nasıl yazıldığına dair şaşırtıcı hakikat ise bu serinin başka bir videosunun konusu. Özetle Pavlus, milyonlarca insana tek gerçek Tanrı'ya değil, Tanrı’yı işaret eden elçiye tapınmayı öğretti. Peki tüm bunlar yaşanırken, Hz. İsa’nın ilk havarileri ne yapıyordu? Kudüs'e dönecek olursak, Hz. İsa'nın asıl takipçileri, Petrus ve Yakup’un önderliğinde, Pavlus’a şiddetle karşı çıkıyorlardı. Yeni Ahit'in kendisi de bu şiddetli çatışmaları kayda almıştır. Pavlus, havarilerin nihai meşruiyete sahip olduğunu biliyordu; çünkü onlar Hz.
İsa'nın gerçek temsilcileri olarak görülüyorlardı. Bu yüzden onların otoritelerini sarsmaya karar verdi. Galatyalılar 2. bölüm 6. ayette, Hz. İsa tarafından seçilen adamı bile hiçe sayar. "Ama ileri gelenler –ne oldukları bence önemli değil, Tanrı insanlar arasında ayrım yapmaz– evet, bu ileri gelenler söylediklerime bir şey katmadılar." Galatyalılar mektubunun 2. bölümünün 11-13. ayetlerinde, Pavlus daha da ileri giderek Petrus’u ve diğerlerini ikiyüzlülükle suçlar. Ve onlar sünnetin kutsal emrini ısrarla savunduklarında, Pavlus gerçek yüzünü gösterdi. Galatyalılar mektubunun 5. bölümünün 12. ayetinde şok edici bir hakaret savurur.
"Keşke sizi kışkırtanlar işi sonuna kadar götürüp kendilerini hadım etseler!" Aynı kutsal metinlerin içinde, birbirine zıt iki öğreti yan yana durmaktadır. Pavlus’un mektupları, kurtuluşun yalnızca imanla elde edildiğini öğretir; Romalılar 3:28'de yazdığı gibi: "Çünkü insanın, Yasa'nın gereklerini yaparak değil, iman ederek aklandığı kanısındayız." Ancak diğer yandan, Yakup Pavlus’un öğretisine doğrudan karşı çıkmaktadır. Yakup 2:26’da şöyle der: "Ruhsuz beden nasıl ölüyse, eylemsiz iman da ölüdür." Yakup 2:20'de ise yalnızca iman anlayışına doğrudan karşı çıkar: "Ey akılsız adam, eylem olmadan imanın yararsız olduğuna kanıt mı istiyorsun?" Durumun absürtlüğünü hayal edin. Bir yanda, Hz.
İsa ile gerçekten birlikte yürüyen ilk havariler var, onunla birlikte yaşamış ve kendi sözlerini duymuş olanlar. Diğer tarafta ise Pavlus var, Hz. İsa ile hiç tanışmamış, tüm otoritesini kişisel bir görüm üzerine dayandıran bir adam. Sırf Tanrı'nın kelamını okumak için İncil’i açan bir Hristiyan olduğunuzu düşünün. Kendinizi iki çelişkili öğreti arasında çapraz ateşte kalmış bulursunuz. Bu kafa karışıklığıyla baş başa kalıp şöyle merak ederdiniz: "Gerçekte kimin sözlerine güvenebilirim?" Oysa Kur'an hiç de böyle değildir. Ayetlerinde yalnızca Allah’ın kelamını duyarsınız. Peki, Hz. İsa (a.s.), bu çatışmanın neresinde duruyordu?
Dini hükümleri olmayan bir inancı yayacak kişilere karşı uyarıda bulunmuş muydu? Doğrudan Matta 7. bölümüne bakalım. Aslında, Pavlus henüz sahneye çıkmadan çok önce, Hz. İsa güçlü bir uyarıda bulunmuştu. Kıyamet Günü'nde, Tanrı katında kendilerine şefaat etmesi umuduyla yanına gelenlere ne söyleyeceğini anlatırken şöyle der: "O gün birçokları bana diyecek ki, 'Ya Rab, ya Rab! Biz senin adınla peygamberlik etmedik mi? Senin adınla cinler kovmadık mı? Senin adınla birçok mucize yapmadık mı?' O zaman ben de onlara açıkça, 'Sizi hiç tanımadım, uzak durun benden, ey yasa tanımazlar!' diyeceğim." Yasa tanımazlar. Bu ifade her şeyi açıklıyor. İşte tam da bu noktada tüm tablo netleşiyor.
Fakat ne yazık ki tarih, siyasi savaşları kazananlar tarafından yazılır. Roma İmparatorluğu sonunda Pavlus'un çok tanrılı inançlara uygun Hristiyanlık anlayışını resmi dini olarak benimsemeyi seçtiğinde her şey değişti. "Yani Roma İmparatorluğu’nda durum artık şöyleydi: İki Hristiyan grup vardı: Teslis'e inanan Hristiyanlar, bir de tevhid inancına sahip Hristiyanlar. Bunlara Üniteryen Hristiyanlar da diyebilirsiniz. Elinizde Teslisçiler ve Üniteryenler vardı. Aralarında kavga ve sürtüşme vardı. Bunun üzerine Roma İmparatoru Konstantin şöyle dedi: 'Barış ve uyum sağlanmalı. Onları bir araya getirelim.' Böylece tüm Hıristiyan piskoposları bir araya getirdi.
İznik Konsili adı verilen büyük bir konsil düzenledi. Bu konsilde Hz. İsa'nın Baba ile eşit olduğuna karar verdiler." Oysa tek bir Tanrı olduğuna ve Hz. İsa'nın peygamber olarak gönderildiğine inanan pek çok Üniteryen Hristiyan vardı. Bunlar sapkın ilan edildiler ve kilise tarafından aforoz edildiler. Son olarak Hristiyanlığın üçüncü temel inancına bakalım ve kritik bir soru soralım. Pavlus’un çarmıha gerilmeyle ilgili öğretisi gerçekten mantıklı mı? Ana akım Hıristiyanlık, insanlığın tüm günahları için zamanın başlangıcından kıyamet gününe kadar büyük bir kefaretin gerekli olduğunu iddia eder. Hz. İsa'nın tüm bu günahların bedelini ödemek için çarmıhta kendini feda ettiğini iddia ederler.
Şimdi bu düşüncedeki bariz çelişkilere bir göz atalım. Her şeyden önce, Hz. İsa Tanrı idiyse nasıl ölebildi? Ölebilen bir Tanrı, her şeye kadir değildir. Ve gücü olmayan bir varlık kesinlikle Tanrı olamaz. Şimdi, birinin hala Hz. İsa'nın Tanrı olduğunu ve günahlarımız için nihai bedeli ödediğini söylediğini varsayalım. Asıl soru şudur: O bedeli aslında kime ödedi? Eğer bu bedeli kendisine ödediyse bu hiç mantıklı değil. Eğer bu bedeli daha üstün bir adalet yasasına ödediyse, o yasa Tanrı'dan daha güçlü olurdu ve Tanrı'yı kendisine uymaya zorlardı. Ya da işte başka bir çelişki. Gerçek hayatta, biri size haksızlık etse, sırf o kişiyi affedebilmek için kendi masum çocuğunuzu öldürür müydünüz?
Elbette hayır. Ama kilise, insanların Tanrı’nın insanlığı affetmek için kendi oğlunu feda ettiğine inanmalarını istiyor. Bu, her türden adalet anlayışına aykırı olmaz mıydı? İnsan olarak bizler bile asla bu kadar adaletsizce davranmazken, mükemmel derecede adil bir Tanrı bunu nasıl yapabilir? Ve neden hiçbir sisteme bağlı olmayan merhamet dolu bir Tanrı, sırf bağışlamak için bir kurbana ihtiyaç duysun? Bu doktrin aynı zamanda kişisel sorumluluk kavramını da tamamen ortadan kaldırır. Herhangi bir mahkemede cezayı suçlu olan alır. Eğer bir katil idam cezasına çarptırılırsa ve arkadaşı, "Onu idam etmeyin, onun yerine beni idam edin." dese Hangi hakim bunu kabul eder? Kesinlikle hiçbiri.
Ya da başka bir durum düşünelim. Eğer bir zulme uğrasam ve biri haklarımı ihlal etse, doğal olarak adalet talep ederim, değil mi? Ama sonra biri gelip şöyle der: "Hayır, işler öyle yürümüyor. Bunun için İsa ölmeli." Ne? Neden? Hayır, ben İsa’yı seviyorum. Başkasının suçu yüzünden onun ölmesini istemiyorum. Ayrıca, o ölse bile, bu bana haklarımı nasıl geri kazandırır? Ancak İslam'a göre, çözüm tamamen farklıdır. Kıyamet Günü'nde her birey, kendi günahlarından hesaba çekilecek ve herkes, mutlak ilahi adalet uyarınca cezasını veya mükafatını alacak. İslam'da ahiret hayatının tüm detaylarını görmek için yapay zeka ile görselleştirilmiş Kıyamet Günü serimizi de inceleyebilirsiniz.
"Mantıken, eğer bir kişi ölürse, o kişinin ölümüne inanmak, bir başkası için nasıl kurtuluş olabilir? İslam’a göre, mantığa göre, İslam’ın söylediği şey, yaptığınız şeyin sorumluluğunu sizin üstleneceğinizdir." Dünyadaki her yargı sisteminde, İslam'ın bireysel sorumluluk ilkesi uygulanır. Bir suçlu bir şey yaparsa, cezalandırılması gereken kişi odur, bir başkası değil." Hz. İsa, kurtuluşa giden yolu, cennete gitmenin yolunu şöyle açıkladı: Doğru inanca sahip olmak ve salih ameller işlemek. Bu, Matta'nın 19. bölümünün 16. ayetinde ve devamında anlatılmaktadır. Yani meseleye nereden bakarsak bakalım, Eski Ahit’te bile, bu arada, değil mi?
Eski Ahit’te bile şöyle deniyor: "Ne yaparsan, onun hesabını vereceksin." Hezekiel kitabında. Yani Eski Ahit böyle diyor, Hz. İsa böyle dedi, Kur'an da böyle diyor, mantık da böyle diyor, her hukuk sistemi de böyle diyor, yanlış yapan kişi cezalandırılmalı, doğru yapan kişi ise ödüllendirilmelidir." Bunlar gibi daha pek çok çelişki ve akıldışı fikir bulabiliriz. Fakat bence bunlar, bu inancın ne kadar temelsiz olduğunu göstermek için fazlasıyla yeterli. Bu, Pavlus'un Tanrı'nın yasasını hiçe saymayı haklı çıkarmak için kullandığı teolojik bir araçtı. Müslümanlar olarak Kur'an’dan biliyoruz ki çarmıha gerilme olayı aslında hiç gerçekleşmedi. Hz. İsa (a.s.) ne öldürüldü ne de çarmıha gerildi.
Allah onu düşmanlarından kurtardı ve göğe yükseltti. Ve Hz. Muhammed (aleyhissalâtü vesselâm)'ın öğretilerine göre, Hz. İsa, görevini tamamlamak için ahir zamana yakın yeryüzüne dönecektir. "Adamın biri Hz. İsa'ya gelip, 'Öğretmenim, sonsuz yaşama kavuşmak için nasıl bir iyilik yapmalıyım?' diye sordu. İsa şöyle dedi: 'Eğer sonsuz hayata kavuşmak istiyorsan, cennete gitmek istiyorsan, buyrukları yerine getir.' Bakın, Hz. İsa şöyle de diyebilirdi, 'Biliyor musun, sadece birkaç gün, birkaç hafta, birkaç ay bekle. Ben öleceğim. Beni çarmıha gerecekler. Öldüğüme inanın, sonra diriltileceğim. Cennete giden yol işte budur.' O böyle bir şey asla söylemedi.
Bu teolojiyi daha sonra inşa ettiler." "Onun vaaz ettiği şey Tanrı'dır. O Tevhid'i vaaz ediyor." "Bu çok basit. Tanrı’ya dua edebilirim. Benim tek bağım Tanrı'yladır. İki kişiye daha ihtiyacım yok. Ve işte beni ikna eden de tam olarak buydu." "Teslis'i kabul etmeye ve Hz. İsa'ya dua etmeye çalıştığım bir dönem oldu ama bu bana hiç doğru gelmedi." "Ben Teslisçi değildim ama ana akım Hristiyanlıkta, Tanrı'nın tek olmasına rağmen üç kişiden oluştuğuna inanmanız gerekiyor. İslam'da ise böyle bir şey yoktu. Yalnızca saf tevhid vardı. Yalnızca saf tek Tanrı inancı vardı." "Bir Hristiyan'ın Tanrı'yla ilişkisinde her zaman birine ihtiyacı vardır.
İbadet eden kişi ile Tanrı arasında duran biri vardır: Rahip veya din görevlisi. Bazıları Meryem Ana'ya dua eder. Bir Müslüman namaz kıldığında veya dua ettiğinde ise bu, yalnızca kendisiyle Yaratıcısı arasındaki bir ilişkidir ve secde anı dışında hiç kimse o duruma daha yakın değildir, yüzlerini yere koyup en aşağı noktada oldukları an Allah'a en yakın oldukları andır." Hristiyanlığın samimi takipçileri olan birçok insan bunun gibi delilleri gördükten sonra İslam'ı kabul etti ve Hz. İsa'nın gerçekten hoşnut olacağı bir hayat yaşamaya başladı. "Bazıları bana şöyle soruyor: 'Neden İsa’nın tarafını bıraktın?' Gerçekten bunu soruyorlar. Ben de onlara, 'İsa'nın tarafını bırakmadım ki.
İsa bizim de tarafımızda.' diyorum." "Aslında çalışmak için Suudi Arabistan'a gitmiştim. Oraya onlara Hristiyanlığı öğreteceğimi düşünerek gidiyordum. Ama hiç de öyle olmadı. Onlar bana kendi dinim olan Hristiyanlık hakkında, kurtarıcım İsa Mesih hakkında benim bildiğimden daha fazlasını öğretiyorlardı. Ve bu beni gerçekten, tam anlamıyla şaşkına çevirdi." "Artık Hz. İsa'yı doğru şekilde takip ediyorum. Hz. İsa'yı terk etmedim. Onu buldum. Pavlus’u terk ettim. Pavlus’u terk ettim ve Hz. İsa’yı takip etmeye başladım. Çünkü Hristiyan kelimesi Mesih gibi olmak anlamına gelir. Mesih, tek gerçek Tanrı'ya ibadet ediyordu. Ben de artık öyle yapıyorum." "Hristiyanlığı terk ettiğimi hiç hissetmedim.
Hristiyanlığı terk etme kararını hiç vermedim. Bu farklı pratikler ve inançlar aracılığıyla daha iyi bir Hristiyan olma seçimiydi. Ve sonra fark ettim ki gerçek Hıristiyan, gerçek Mesih takipçisi bir Müslümandır, yani, İsa Mesih (a.s.)’ın, bir Müslüman olduğunu ve İslam’a davet ettiğini fark ettim. Hz. İsa iradesini tek gerçek Tanrı'ya teslim ettiğine göre, siz neden aynısını yapmayasınız? Buna katılıyorsanız ama yine de kendinizi İslam kelimesiyle bağdaştıramıyorsanız, bunun gerçekte ne anlama geldiğini anlatayım. Teslimiyet. Getsemani Bahçesi'nde yüzüstü yere kapanan Hz. İsa'yı düşünün. Tam bir teslimiyet içinde Yaratıcısına yakarıyor. İşte İslam budur. Gerçek teslimiyetin anlamı budur.
Bu, bütün peygamberlerin oluşturduğu saf ve kesintisiz zincirdir. Hz. İbrahim, Hz. Musa, Hz. İsa ve Hz. Muhammed, aleyhissalâtü vesselâm, kendilerini Yüce Allah'a tam olarak aynı şekilde teslim ettiler. Onların saf mirasını benimseyin. Yuvanıza dönün, kalbinizi Allah'a teslim edin ve ruhunuzun özlemini çektiği o gerçek huzuru bulun. Bugün, pek çok Hıristiyan o dönemin Yahudi liderlerine bakıp şöyle soruyor: "Nasıl bu kadar kör olabildiniz? İsa’yı nasıl reddedebildiniz?" Peki ya tarih sadece kendini tekrar ettiyse? Ya yaklaşık altı asır sonra başka bir peygamber aynı apaçık peygamberlik delilleriyle geldiyse ama bu kez ona sırt çevirenler Hz. İsa'nın takipçileri olduysa? Yahudilerin Hz.
İsa’yı reddetmesi, Hıristiyanların Hz. Muhammed (aleyhissalâtü vesselâm)'ı reddetmesine çarpıcı bir şekilde benzemiyor mu? Kur'an sizleri ebedi mutluluğa samimi bir davetle çağırıyor: "Sizinle bizim aramızda müşterek olan bir söze geliniz: Allah'tan başkasına tapmayalım; O'na hiçbir şeyi eş tutmayalım ve Allah'ı bırakıp da kimimiz kimimizi ilahlaştırmasın." Bu bir özgürlük çağrısıdır, beşeri dogmalardan özgürleşme çağrısıdır. Sizinle Tanrı arasına duran bir kiliseye ihtiyacınız yok. Bir rahibe, ikonalara ya da azizlere ihtiyacınız yok. Teslis gibi tamamen akıldışı bir kavrama ihtiyacınız yok ve adaletsiz bir kurbana inanmak için mantığınızı bir kenara bırakmanıza gerek yok. Bu, Hz.
İsa’ya ihanet etme çağrısı değildir. Bu, onun mirasını beşeri dogmalarla kurulmuş bir çarmıhtan kurtarma çağrısıdır. Ve bununla birlikte, ilk bölümümüzün sonuna geldik. Ancak yolculuğumuz yeni başlıyor. İncillerin hiçbirinin görgü tanıkları tarafından yazılmadığını biliyor muydunuz? Ya da bu kitapların, adlarını taşıdıkları kişiler tarafından bile yazılmadığını? Bu yazılara ilahi bir otorite kazandıran bir anlatıya ihtiyacımız var. Bir sonraki bölümde, İncillerin ardındaki çoğu Hristiyan'ın hiç duymadığı gerçekleri ortaya çıkaracaksınız. Metin farklılıkları, bitmek bilmeyen çelişkiler, değiştirilmiş ayetler ve çok daha fazlası.
Kilise tarihçilerinin bildiği ama sessiz kalmayı tercih ettikleri gerçekleri ortaya çıkarmaya hazır olun. 2. bölümde görüşürüz.