İncil'i Gerçekte Kim Yazdı? Hristiyan Din Adamları Kabul Ediyor! - Unutulan Hz. İsa (as.) | B2
Yayınlanma tarihi
Elinizde bir kitap tuttuğunuzu hayal edin. 2 milyardan fazla insanın ebedi yaşamını emanet ettiği bir kitap. Kitabı açtığınızda Matta, Markos, Luka ve Yuhanna isimlerini görüyorsunuz. Ama sonra şok edici bir şey keşfediyorsunuz. Hiçbiri, aslında adını taşıdığı kişiler tarafından yazılmamıştır. Bugün, İncil araştırmacılarının açıkça kabul ettiği ama sıradan Hıristiyanlara asla söylenmeyen bir gerçeği ortaya çıkaracağız. İnciller tamamen anonimdir. Bunlar, Hz. İsa'yı hiç görmemiş, onunla hiç tanışmamış kişilerce, Hz. İsa'nın hiç konuşmadığı bir dilde kaleme alınmışlardır. Koine Grekçesi. Ya size en eski İncil’in Hz. İsa’dan 40 yıl sonra yazıldığını söylesem? Ya diğerleri?
50, 60, hatta 70 yıl sonra. Peki bu kitaplar nasıl ortaya çıktı? Bunları gerçekte kim yazdı? Müslümanlar olarak, Hz. İsa’nın saf bir ilahi mesaj getirdiğine inanırız. Ancak tarihsel kanıtlara baktığınızda, yazarı belirsiz el yazmaları, onlarca yıllık bir zaman aralığı ve binlerce metin farkı, anlatının insan eliyle değiştirildiğini açıkça ortaya koymaktadır. Dolayısıyla amacımız basit. Hz. İsa’nın insanlığa gerçekte getirdiği orijinal mesajı ortaya çıkarmak. İlk bölümümüzde, Kilise'nin temel inançlarına bakmıştık. Teslis, Tanrı'nın insan suretine bürünmesi ve çarmıh. Ve bugün, İncillerin aslında nasıl yazıldığının arkasındaki gerçeği ortaya koyuyoruz.
Sizinle çeşitli konular üzerine günlerce konuşsam ve sadece bir yıl sonra kelimesi kelimesine sözlerimi tekrarlamanızı istesem, bu neredeyse imkansız olmaz mıydı? Şimdi de sizden o konuşmaları 40, 50 veya 60 yıl sonra doğru bir şekilde kaydetmenizi istediğimi hayal edin. İnciller ile ilgili karşılaştığımız en büyük sorun budur. İncil araştırmacılarının büyük çoğunluğuna göre en eski İncil, Markos İncili, Hz. İsa’nın ölümünden yaklaşık 40 yıl sonra yazılmıştır. Matta ve Luka İncilleri ise en az 50 yıl sonra yazılmıştır, Yuhanna İncili ise Hz. İsa'nın ölümünden yaklaşık 60 ila 70 yıl sonra yazılmıştır. Bu noktada bir hususu netleştirmemiz gerekmektedir. Bir İncil’in Hz.
İsa’dan 40 yıl sonra yazılmış olması bugün o orijinal metne gerçekten sahip olduğumuz anlamına gelmez. Elimizdeki en eski fiziksel el yazmasına baktığımızda, tablo tamamen farklı görünmektedir. Herhangi bir İncil'den günümüze ulaşan en eski parça P52'dir. Yuhanna İncili’ne ait minik bir parçadır. M.S. 125 ile 175 yılları arasına tarihlenir. Hz. İsa’nın bu dünyadan ayrılmasından yaklaşık bir yüzyıl ya da daha fazla bir süre sonra. Yine de bu parça, Yuhanna İncili'nin %0,1'ini bile içermemektedir. Sadece birkaç eksik satırdan ibarettir. Nitekim 2. ve 3. yüzyıl papirüslerimizin %90'ı minik parçalardır, bir kredi kartından daha büyük değillerdir ve üzerlerinde yalnızca birkaç ayet yazılıdır.
P45, dört İncil'in tamamını içerdiği için sıkça öne çıkarılsa da, M.S. 250 civarına tarihlenen bu metnin orijinal 112 yaprağından sadece 30'u günümüze ulaşabilmiştir. Dünya, Dört İncil'in ilk eksiksiz el yazmalarının ortaya çıkması için Hz. İsa'dan sonra yaklaşık üç asır beklemek zorunda kaldı. Bunlar Codex Sinaiticus ve Codex Vaticanus'tur. Genellikle M.S. 325 ve 350 yıllarına tarihlenirler. Ve ironik bir şekilde, bu el yazmaları nihayet derlendiğinde, ilk bölümümüzde bahsettiğimiz o dönüm noktası niteliğindeki olay, İznik Konsili, çoktan gerçekleşmişti.
"Bu anlaşmazlığı çözmek ve bir birlik sağlamak için burada toplandık." Bu noktada şunu sorabilirsiniz: Bu kitapların izini erken dönem Kilise Babaları aracılığıyla sürebilir miyiz? İlk 150 yıl boyunca, Hristiyanlığın ilk dönemindeki isimlerin, Klemens, İgnatius, Polikarp ve Iustinus gibi kişilerin eserlerinde, hatta Didache gibi erken metinlerde İncillerden çok az alıntı vardır. Aslında, bunların hepsi bir araya geldiğinde modern İncil metinlerinin ancak %10’unu oluşturur. Geçmişte, Yeni Ahit’in tamamının neredeyse sadece erken dönem Kilise Babalarının yazılarından yeniden yazılabileceği iddiası da vardı.
Ancak Hristiyan bilginlerin kendileri daha sonra bu iddiayı çürütmüş ve bunun yanlış olduğunu göstermiştir. "Sizin de söylediğiniz gibi, Dört İncil isimsizdir. Örneğin, Matta İncili’ni ele alalım. Yeni Ahit'in ilk İncil'i, hatta ilk kitabıdır. Yazarının kim olduğu hiçbir yerde belirtilmez. Konuştuğum Hristiyanlar bu konuda benimle aynı fikirde değil. Ben de diyorum ki, 'Peki, bekliyorum.' Bana İncillerden herhangi birinde, onları yazan kişinin adının geçtiği bir ayet gösterin. 'Ah, evet, evet, var. Yuhanna İncili’nde yazıyor.' 'Peki, bekliyorum.' İşte İncil'iniz. Bana nerede yazdığını gösterin.' Ve bekliyorum. Ve genellikle onlara iki dakika veririm, çünkü hayatımda yapacak işlerim var.
Ve bunun bir satranç oyunu gibi olduğunu bildiğimden, nasıl karşılık vereceklerini biliyorum... Konuyu değiştirirler. Konuyu değiştirirler çünkü Yuhanna İncili'nin hiçbir yerinde onu yazan kişinin adı geçmiyor. Böyle bir bilgi yok. Ama buna inanıyorlar çünkü kendilerine böyle öğretilmiş." Yeni Ahit'teki her İncil'in başında şu tür başlıklar görürüz: "Matta'ya Göre İncil" veya "Markos'a Göre İncil" gibi. Neden "-a Göre" yazdığını hiç merak ettiniz mi? Gerçek şu ki, bu başlıkları sonradan ekleyen kişi, bu metinleri o ünlü isimlere atfetmek istemişti. Eğer bu kişiler gerçek yazarlar olsaydı, el yazmalarında "Matta'ya Göre" yazmazdı. "Matta Tarafından Yazılan İncil" yazardı.
Eğer anlattıkları olayların gerçekten de görgü tanıkları olsalardı, güven tesis etmek için kesinlikle isimlerini metne koyarlardı. Ama koymadılar. Çünkü hiçbir zaman insanların sandığı kişiler olduklarını iddia etmediler. Markos ve Luka için bu anlaşılır bir durumdur. Çünkü onlar ne havariydi ne de görgü tanığı. Peki ya Hz. İsa'nın ilk havarilerinden olduklarına inanılan Matta ve Yuhanna? Örneğin Matta 9:9'u ele alalım. Orada şöyle yazıyor: "İsa oradan geçerken, vergi toplama yerinde oturan birini gördü. Matta adındaki bu adama, 'Ardımdan gel' dedi. Adam da kalkıp İsa'nın ardından gitti." Bu dilin ne kadar tuhaf olduğunu bir düşünün.
Eğer hayatınızın tamamen değiştiği o günle ilgili kendi hikayenizi yazıyor olsaydınız şöyle mi derdiniz: 'İsa, Matta adında bir adam gördü ve ona kendisini takip etmesini söyledi.' Hayır. Doğrudan "İsa beni gördü, ardından gelmemi söyledi ve ben de kalkıp onun ardından gittim." derdiniz Üstelik, modern İncil bilginleri şok edici başka bir gerçekte de hemfikirdir. Matta İncili'nin yazarı, Markos İncili'ni birincil kaynağı olarak kullanmış ve metnin %90'ından fazlasını kopyalamıştır. Buradaki derin çelişkiyi bir düşünün. Matta'nın gerçek bir havari olduğu Hz. İsa'yla birlikte yürümüş bir görgü tanığı olduğu, Markos'un ise olmadığı kabul edilir.
Öyleyse bir havari neden olaylara tanık bile olmamış birinin anlatısını, metninin yapısını ve kullandığı kelimeleri aynen kopyalasın? Matta, kendi hayatını hatırlamak için neden başka bir kişinin metnine bakmak zorunda kalsın ki? Eğer yazar gerçekten bir havari olsaydı, olaylardan 40 yıl sonra yazılmış ikinci el bir anlatıyı kopyalamazdı. Peki Markos tam olarak kimdi? Erken dönem Hristiyan önderlerinden Aziz İrenaios, Markos hakkında şunları yazmıştır: "Havari Petrus'un öğrencisi ve tercümanı olan Markos, Petrus ve Pavlus'un ölümlerinden sonra öğretmeninin vaazlarını kaleme aldı." Bunun ne anlama geldiğini bir düşünün.
Havari Petrus artık hayatta olmadığı için, Markos'un metnindeki hataları, eklemeleri veya eksiklikleri kontrol edemezdi. Dolayısıyla aktarım zinciri şöyledir: Matta İncili, Markos'u kopyalar. Markos, Petrus'un sözlerini hafızasından aktarır ve Petrus çoktan ölmüştür. Sonuçta elimizde, doğruluğu denetlenmemiş bir hatıranın kopyasının kopyası kalır. "Çalışmalarımı metin tenkidi alanında yoğunlaştıracaktım. Yani İncil'in elimizdeki en eski belgelerini inceleyecektim. İncil’i derinlemesine incelemek, onun akademik açıdan bile kusursuz bir kitap olmadığını anlamamı sağladı. O dönemde Bob Jones Üniversitesi'ndeki profesörlerden birine bunu söyledim. Onunla bir sohbet ettim ve ona bir soru sordum.
Bu mantıklı bir soruydu. 'Tanrı mükemmel midir?' dedim. 'Evet' dedi. 'Tamam' dedim. 'Eğer Tanrı mükemmelse, o zaman doğal olarak, Tanrı’dan gelen her şey doğası gereği mükemmel olmalı, değil mi?' 'Evet' dedi. Ben de 'İncil kusursuz mu?' diye sordum. 'Hayır' dedi. Eğer Tanrı kusursuzsa ve bir kitabı varsa, o zaman o kitap da kusursuz olmalı." Bir de Yuhanna İncili var. Kendi metni içinde, Hz. İsa’nın bir havarisi tarafından yazıldığı iddia edilen tek İncil. Fakat açıp kitabın sonuna bakarsanız, dikkat çekici bir şey görürsünüz. Metin, Havari Yuhanna olduğu düşünülen bu havariye atıfta bulunarak şöyle der: "Bütün bunlara tanıklık eden ve bunları yazan öğrenci budur.
Onun tanıklığının doğru olduğunu biliyoruz." Son cümleyi dikkatlice okuyun. "Onun tanıklığının doğru olduğunu biliyoruz." Bir saniye durun. Bu gizemli "biz" kim? Metni kaleme alan Havari Yuhanna olsaydı, şöyle demez miydi? "O öğrenci benim ve tanıklığımın doğru olduğunu biliyorsunuz." Öyleyse Yuhanna değilse, bu metni kim yazdı? Bilmiyoruz. Yazarın kim olduğunu bile bilmezken, bu tanıklığa nasıl güvenebiliriz? Yuhanna İncili’nin diğer bölümlerinde de aynı üçüncü şahıs anlatım tarzını görmeye devam ediyoruz. Yuhanna İncili boyunca bu figürden sürekli olarak Hz. İsa'nın sevdiği havari olarak bahsedilir. Yuhanna 13:23’e bakın. "Öğrencilerinden biri İsa'nın göğsüne yaslanmıştı.
İsa onu severdi." Eğer yazar Yuhanna'nın kendisi olsaydı, "Ben onun göğsüne yaslanmıştım." demez miydi? Bu üçüncü şahıs anlatım tarzının yanı sıra, Yuhanna İncili’ni diğer üçünden tamamen ayıran başka önemli bir fark daha vardır. "İnciller arasında tarihsel açıdan en az güvenilir olanı Yuhanna İncili'dir. İncillerin yalnızca birinde Hz. İsa'nın şöyle konuştuğunu görürüz: 'Ben dünyanın ışığıyım.' Ya da 'İbrahim doğmadan önce ben varım.' Veya 'Diriliş ve yaşam benim.' Ya da 'Ben dünyanın ışığıyım.' Tüm bu 'Ben' ifadeleri yalnızca tek bir İncil'de, en son yazılan Yuhanna İncili'nde bulunur. Erken dönem İncillerine bakarsanız, Hz.
İsa asla böyle konuşmaz." Sinoptik İnciller olarak da bilinen ilk üç İncil, Hz. İsa'nın insani yönüne yoğun şekilde odaklanır, onu sıradan insanlara ve basit köylülere kısa, ahlaki hikayeler ve benzetmelerle öğüt veren bir peygamber olarak tasvir eder. Ancak Yuhanna İncili hem üslup hem de içerik bakımından tamamen farklıdır. Hz. İsa'yı bir Yunan filozofu gibi, uzun ve karmaşık konuşmalar aracılığıyla öğüt veren biri olarak tasvir eder. Bu İncil tek başına okunsaydı, benzetmelerin Hz. İsa'nın temel öğretim yöntemlerinden biri olduğu asla anlaşılmazdı. Çünkü Yuhanna İncili'nde tek bir geleneksel benzetme bile yoktur.
Bunun yerine, bu basit hikayelerin yerini karmaşık alegoriler ve mecazlar alır. Metin, Hz. İsa hakkında pek çok teolojik ve felsefi kavram içerir. Ancak en önemlisi, İsa’nın insanlığını öne çıkaran diğer İncillerin aksine, Yuhanna İncili'nin amacı Hz. İsa'yı ilahi göstermektir. "Yuhanna İncili'nde durum biraz daha karmaşık hale gelir. Hz. İsa, bir ölçüde ilahi bir figür olarak karşımıza çıkar. İncil, "Başlangıçta Söz vardı," diye başlar. Ve "Söz, Tanrı'yla birlikteydi ve Söz Tanrı’ydı." Ve "Söz beden oldu ve aramızda yaşadı." vb. Bütün bunlar çok geç bir döneme aittir. Eğer Hz. İsa gerçekten Yuhanna'nın iddia ettiği gibi bu olağanüstü şeyleri söylediyse, neden bunu başka kimse bildirmedi?
Elimizde daha eski bir İncil var, örneğin Luka İncili. Luka İncili’nin hiçbir yerinde, Hz. İsa böyle konuşmaz. Kendisinden hiç bu kadar çok bahsetmez." Tüm bu faktörler, birçok akademisyeni Yuhanna İncili’nin yazarının muhtemelen Yunan kültürüyle yetişmiş, iyi eğitimli bir Yahudi olduğu, Havari Yuhanna gibi sıradan bir balıkçı olmadığı sonucuna götürdü. Hatta ikinci yüzyılda, bazı Hıristiyanlar bu İncil'in Yuhanna tarafından yazılmadığını savundu. Sonradan Alogiler olarak tanındılar. "Bu İncil, Yuhanna tarafından yazılmış olamaz." -Peki kim yazdı? -Bilmiyorum. Ancak daha sonra kutsal metinler arasına kabul edildi.
"Kötü haber şu ki, Hristiyanlar vaazlarında Yuhanna İncili'ni diğer bütün İncillerden daha fazla kullanıyor. Örneğin, birkaç yıl önce Londra’da gördüğüm Amerikalı bir evanjelist, 'İsa, "Ben dünyanın ışığıyım." diyor.' demişti. Ve bilirsin, kendi bilginleri, 'Hayır, muhtemelen bunu söylemedi.' diyor. Bu tarihsel bir gerçek değil. Asıl skandal da bu. Hristiyanlar genel olarak kendi bilginlerinin bu konuda ne söylediğini bilmezler. Bu endişe verici, çünkü uydurma hikayeler içeriyorsa onlara nasıl güvenebilirsiniz ki? İncillerde uydurma hikayeler mevcuttur." Peki bilginler neden böyle söylüyor? Cevap basit. Çünkü Hz. İsa'nın yanında vaazlarını kelimesi kelimesine kaydeden katipler yoktu.
Ayrıca, anlatıların doğruluğunu kontrol edecek resmi denetim mekanizmaları da yoktu. Gerçekliğini garanti altına almak için şu tür kritik sorular sorulmadı: Anlatıcıların hafızaları ne kadar iyiydi? Güvenilir insanlar mıydılar? Anlattıkları şeyleri yanlış aktarmış olabilirler miydi? Bunun yerine, onlarca yıl boyunca bu konuda tam bir sessizlik hakim oldu. Yeni Ahit'teki 27 kitabın tamamı tanınmış figürlere atfedilir. Fakat bilginler yaygın olarak sadece yedi tanesinin gerçekte adı geçen yazarlar tarafından kaleme alındığı konusunda hemfikirdir. Ve bunlar Pavlus'un yedi mektubudur. Pavlus'un gerçekten kim olduğuna gelince, ilk bölümde kendisinden etraflıca bahsetmiştik.
"İncil’de hala kimliği bilinmeyen yazarlar var. Ve İncil’in tarihsel gerçekliğini öğrendikçe, başkalarını onun otoritesine ikna edebilmek için endişeler duymaya başlıyorum, değil mi? Daha önce bilmediğim şeyleri öğreniyordum. Ve başlangıçtaki kesin inancımın yerini, öğrendikçe artan şüphecilik aldı. Bu süreç devam etti ve sonunda öyle bir noktaya geldim ki, durumun düzelmemesinden rahatsızlık duymaya başladım." Şimdi işler daha da karmaşıklaşıyor. Hz. İsa (a.s.), Aramice konuşuyordu. Dolayısıyla mesajını da bu dilde tebliğ etti. Ancak bugün elimizde bulunan İncillerin tamamı Koine Grekçesi ile yazılmıştır. Yahudi kutsal metinlerinin geleneksel dili olan İbranice ile bile değil.
Bu durum, münferit birkaç kelime dışında, Hz. İsa'nın bizzat konuştuğu dilde kaydedilmiş tek bir konuşmasına bile sahip olmadığımız anlamına gelir. Tüm bu parçaları bir araya getirdiğimizde, ilk bölümde bahsettiğimiz akıl dışı dogmaların İsa'nın hakiki öğretilerine nasıl karıştırıldığını net bir şekilde görebiliriz. Onun gibi yüce bir peygamber, akla bu kadar aykırı bir şeyi asla tebliğ etmezdi. Ve tüm bunlar bizi çok önemli bir soru sormaya zorluyor. Denetlenmemiş bir hafıza zinciriyle şekillenmiş ve Hz. İsa'dan onlarca yıl sonra farklı bir dilde yazılmış bir metin, gerçekten ahiretinizi emanet ettiğiniz şey olabilir mi?
Tüm bunlar sadece bugün bizim için değil, bu metinleri kutsal bir otorite olarak sunmak isteyenler için de güvenilmez görünmüş olmalı. Bu yüzden bir anlatı oluşturmak zorundaydılar. "Bu yazılara ilahi otorite kazandıracak bir anlatıya ihtiyacımız var." Bu kitapların ilahi ilhamla yazıldığını söylediler. Ancak bu iddiayı destekleyen hiçbir kanıt yoktur. Ve daha da önemlisi, asıl yazarlar kendileri hakkında asla böyle bir iddiada bulunmadılar. Bu dört İncil’i yan yana koyun. Unutmayın, hepsinin Hz. İsa'nın hikayesini aynı şekilde anlatması beklenir. Ancak sürekli birbirleriyle çeliştiklerini görürsünüz.
Olayların sırasını değiştirir, gerçekleri farklı aktarır ve aynı olaylar hakkında birbirlerinden tamamen farklı ayrıntılar verirler. Örneğin Hz. İsa'nın son anlarını ele alalım. Markos'ta Hz. İsa çaresizlik içinde, "Tanrım, Tanrım, beni neden terk ettin?" diye haykırır. Buna karşılık Luka bambaşka bir tablo çizer, Hz. İsa'yı huzurlu bir teslimiyetle şöyle derken tasvir eder: "Baba, ruhumu ellerine bırakıyorum." Aslında, bu çelişkili anlatımlar bizi şaşırtmamalı. Ne de olsa, bu sözleri nakledenlerin hiçbiri iddia edilen çarmıha gerilme olayında gerçekten bulunmamıştı. Devam edelim. Markos, Hz. İsa'nın üçüncü saatte çarmıha gerildiğini söyler. Ancak Yuhanna, altıncı saatte Hz.
İsa'nın hala Roma valisi Pilatus'un huzurunda yargılanmakta olduğunu iddia eder. Son Akşam Yemeği’ne bakın. İlk üç İncil bunun bir Fısıh yemeği olduğunu söyler. Fakat Yuhanna, Hz. İsa'nın Fısıh daha başlamadan öldüğünü söyler. Yahuda'nın akıbeti hakkındaki anlatılar bile birbiriyle çelişir. Matta, Yahuda'nın suçluluk duygusuyla kendini astığını iddia eder. Yeni Ahit'teki Elçilerin İşleri bölümü ise onun bir tarlada baş aşağı düşerek öldüğünü söyler. Matta, Roma ordusundan bir subayın yardım istemek için Hz. İsa’nın karşısına çıktığını söyler. Ancak Luka, subayın kendisinin hiç gelmediğini, sadece yerine bazı haberciler gönderdiğini söyler. En basit talimatlar bile çelişmektedir.
Havarileri görevlendirirken, Markos'a göre Hz. İsa, onlara açıkça değnek almalarını ve sandalet giymelerini söylemiştir. Ancak Matta'ya göre İsa, onlara değnek almamalarını ve sandalet giymemelerini emretmiştir. Eğer bu yazarlar gerçekten Tanrı'dan ilham almış olsalardı, en küçük bir tutarsızlığa bile yer olmazdı. Nitekim bilginler Eski ve Yeni Ahit’te 300’den fazla çelişki bulmuşlardır. Bugün bunların sadece çok küçük bir kısmına değindik. Daha fazla örnek incelemek isteyenler için, bu bölümün ilerleyen kısımlarında bir kaynak paylaşacağız. "Kitab-ı Mukaddes'i okuyorum. Okuduğum ilk ayet, hiç kimsenin Tanrı'yı görüp hayatta kalamayacağı hakkındaydı.
Ben de şöyle düşündüm: 'Ama insanlar İsa'ya Tanrı diyordu. Hepsi İsa’yı gördü ve hiç kimse onu gördüğü için ölmedi.' Ayet şöyleydi: 'Hiç kimse Tanrı’ya bakıp da hayatta kalamaz.' Sayfayı çevirip başka bir ayete geçtim, Yakup’la ilgili başka bir hikayeye. Yakup, Tanrı'yı görmekle kalmıyor, onunla güreşiyor ve şöyle diyordu: 'Beni kutsamadıkça seni bırakmayacağım.' Tamam, bir dakika. Az önce Tanrı'yı gören hiç kimsenin hayatta kalamayacağını söylediniz. Öyleyse Yakup nasıl hayatta kaldı? Ben ne yaptım dersiniz? 14 yaşındaki ben elimi kaldırdım. Papaz yanıma gelip, 'Nasıl yardımcı olabilirim?' dedi. Ona o iki ayeti gösterdim.
Tepkisi şu oldu: 'Hımm, bunun Kutsal Kitap'ta olduğunu bile bilmiyordum.' Ben de şaşkınlıkla, 'Ne?' dedim. 'Ama siz bu kitabı öğreten papazsınız.'" Çelişkiler sadece zaman çizelgeleriyle tarihsel ayrıntılarla ya da bu bariz mantıksal çelişkilerle sınırlı değil. Bu çelişkiler, ilahi adaletin en özüne kadar uzanıyor. Eski Ahit'te, Mısır'dan Çıkış 34:7'de Tanrı'nın nasıl tanımlandığına bakın: "Hiçbir suçu cezasız bırakmam. Babaların işlediği suçun hesabını oğullarından, torunlarından, üçüncü, dördüncü kuşaklardan sorarım." Ancak Hezekiel 18:20'ye bakarsanız, tamamen zıt bir hükümle karşılaşırsınız. "Oğul babasının suçundan sorumlu tutulamaz, baba da oğlunun suçundan sorumlu tutulamaz.
Doğru kişi doğruluğunun, kötü kişi kötülüğünün karşılığını alacaktır." Peki hangisi Tanrı’nın gerçek kanunudur? İkisini birden kabul edemezsiniz. Üstelik günümüz Hristiyanlığı, asli günah kavramına dayanır. Bu inanca göre her bebek, sırf Hz. Adem'in hatası yüzünden günahkar doğar. Bu temel öğreti, Hezekiel'in açık sözleriyle nasıl bağdaştırılabilir? "Bu dünyaya nasıl günahkar gelebiliriz? Doğmaktan başka hiçbir şey yapmadık." "İslam'ın söylediği şey şudur: İslam asli günah demez, İslam asli iyilikten bahseder. Her çocuk, her bebek, her insan temiz bir kalple, tertemiz bir sayfayla, masum ve saf doğar. Ergenlik çağına ulaşana kadar hiçbir günah lekesi taşımaz.
Sonrasında iyilik yaparsan ödüllendirilirsin. Kötülük yaparsan da bunun sonuçlarına katlanırsın. İslam inancına göre Adem ve Havva, yanlış bir davranışta bulunup hata yaptıklarında, ikisi de Allah'a tövbe edip 'Allah'ım, bizi affet.' dediler ve Allah onları affetti. Mesele burada kapandı. Ve her çocuk doğuştan iyi olarak dünyaya gelir. Bu cevabı defalarca, her fırsatta veriyorum. Camilerin ziyarete açıldığı etkinliklerde Hristiyanlar bu soruyu sorduklarında, her defasında şöyle diyorlar: 'Biliyor musun Sabeel, İslami kurtuluş kavramı hakkında bahsettiğin şey mantıklı ve akla yatkın.'" Yaratılış kitabına ve Nuh'un Gemisi hikayesine bakalım. Yaratılış 6:19'da verilen emir açıktır.
Nuh'a, yaşayan her canlı türünden birer çifti gemiye alması söylenir. Bir erkek ve bir dişi. Ancak hemen sonraki bölümde, Yaratılış 7:2-3'te talimatlar önemli ölçüde değişiyor. Aniden, Nuh’a her temiz hayvandan yedi çift ve her kirli hayvandan bir çift, ayrıca her kuş türünden yedi çift alması emrediliyor. Burada, farklı yazarlar tarafından yüzyıllar arayla yazılmış iki ayrı kitabı karşılaştırmıyoruz. Bu çelişkiler, tam olarak aynı kitabın içinde, sadece bir bölüm arayla ortaya çıkıyor. İncillerde ve Kitab-ı Mukaddes'in geri kalanında, bunun gibi pek çok çelişki kolayca bulunabilir. Ancak sadece bu örnekler bile meseleyi açıkça ortaya koyuyor.
Daha fazla örnek görmek isteyenler, Rahmetullah Kayranavi el-Hindi'nin ünlü eseri İzharü'l-Hak'a bakabilir. Bu eserinde 335 çelişki ve hatayı belgelemiştir. Bu sayı, bugün ele aldığımız örneklerin 33 katından fazladır. "Bu Kitab-ı Mukaddes'i bir antikacıdan satın aldım. Yaklaşık olarak sanırım 1825 ile 1836 yılları arasından kalma. Ayetleri inceledim ve bazı ayetlerin artık bulunmadığını gördüm. Artık orada değillerdi. Onları aradım ama hiçbir yerde bulamadım." Daha önce sorduğumuz soruyu hatırlıyor musunuz? Erken dönemde keşfedilen bu parçalar, bugün elimizde bulunan modern Kitab-ı Mukaddes ile ne kadar örtüşüyor? İşte şaşırtan cevap.
Yeni Ahit'e ait yaklaşık 5.700 antik Grekçe el yazmasına sahibiz. Bunlar küçük papirüs parçalarından eksiksiz kitaplara kadar değişiyor. Ancak bunların hiçbiri arasında, birbirinin aynısı olan iki nüsha yok. Her bir el yazması metin bir diğerinden farklıdır. Üstelik Yeni Ahit'in tamamında, bütün el yazmalarında tamamen aynı şekilde geçen tek bir ayet bile yok. Nitekim bilginler, bu sayfalar arasında 400.000'den fazla metin farklılığı olduğunu tahmin ediyorlar. Şimdi, bunu bir saniye düşünün. Grekçe Yeni Ahit'in tamamı yaklaşık 138.000 kelime içerir. Yani farklılıklar kelimenin tam anlamıyla metindeki kelime sayısını aşmaktadır.
Tüm bunlardan sonra, özgün metnin gerçekten ne söylediğini tespit etmenin ne kadar imkansız olduğu apaçık ortada değil mi? Öyleyse 5.700 el yazmasına sahip olmak gerçekten iyi bir şey mi, yoksa ana akım Hristiyanlık açısından durumu daha mı kötüleştiriyor? Bu büyük sayının sizi yanıltmasına izin vermeyin, çünkü bu el yazmalarından sadece 60 ya da 70 kadarı Hz. İsa'dan sonraki ilk üç yüzyıla tarihlenmektedir. Aslında, bunların %90’ından fazlası 8 ila 16. yüzyıllara aittir. Olayların üzerinden bin yıl geçtikten sonra yazılmış bir el yazması tarihsel bir değer taşır mı? Bunu kararını size bırakacağım. Bilginler bu 400.000 metin farkının %99'unun tamamen zararsız olduğunu savunur.
Bunları imla farklılıkları, kelime sırası değişiklikleri ve diğer önemsiz kopyalama farkları olarak değerlendirirler. Ancak Tanrı'dan geldiği iddia edilen bir metinde, hiçbir fark ya da değişiklik önemsiz kabul edilmemelidir. Onların mantığını kabul etsek bile, geriye kalan %1'lik kısım yine de elinizde yaklaşık 4.000 önemli metinsel uyumsuzluk ve farklılık bırakır, ki bunlar anlamı, yorumu ve hatta doktrini etkileyebilir. Bunu kim nasıl meşrulaştırabilir? Bu kitap gerçekten Tanrı tarafından korunuyor olsaydı, elimizde tek bir metin olmaz mıydı?
Ne yazık ki yüzyıllar boyunca bu el yazmalarını kaleme alan kişiler, kutsal metinlerini kendi dini inançlarına uydurmak için değiştirmiş gibi görünüyor. Örneğin 1. Yuhanna 5. bölüm 7 ve 8. ayetlerde, Teslis'e atıfta bulunan ifadenin sonradan eklendiği belgelenmiştir. Bu eklemeyi ünlü Kral James versiyonunda görüyoruz. Şöyle yazıyor: "Çünkü gökte tanıklık eden üç kişi vardır: Baba, Söz ve Kutsal Ruh. Ve bu üçü birdir." Ancak New International Version gibi modern çeviriler, Teslis'e yapılan bu açık atfı metinden çıkarmıştır. Çünkü bilginler, bu ifadenin 14. yüzyıldan önceki hiçbir Grekçe el yazmasında bulunmadığını tespit ettiler. Şimdi, bunu nasıl düzelttiklerine bir bakalım.
"Şöyle ki, tanıklık edenler üçtür: Ruh, su ve kan. Bunların üçü de uyum içindedir." Gördüğünüz gibi, aynı pasajda artık Teslis'e atıf yoktur. "Bir başka örnek de dördüncü İncil olan Yuhanna İncili'nde bulunuyor. 7. bölüm 53. ayette zina yapan bir kadından ve insanların onu taşlamak için etrafında nasıl toplandığından bahseder. Hz. İsa olay yerine geliyor ve şöyle diyor: 'İlk taşı en günahsız olanınız atsın.' değil mi? Bu hikayeyi duymuş olabilirsiniz. Ancak bu hikaye eski el yazmalarında bulunmuyor. Kral James versiyonunda var. Ancak İncil'in RSV versiyonu, bu hikayenin sonradan eklendiğini belirtiyor. Eski el yazmalarında bu hikaye bulunmuyor.
Demek ki birileri bu hikayeyi sonradan eklemiş." Bir örnek daha verelim. Markos 16:9-20, bu İncil'e sonradan eklendiği yaygın olarak kabul edilen bölümlerden biridir. Hatta bazı İncil versiyonlarında bu durum açıkça belirtilir. New International Version'da şöyle yazar: "Erken el yazmaları ve bazı diğer eski kaynaklar 9-20. ayetleri içermez." Markos İncili'nin özgün metni 8. ayette sona erer. Kadınlar korku içinde boş mezardan kaçarlar. Diriliş sonrası görünme ya da Hz. İsa'nın son buyruğu yer almaz. Ayrıca Markos 1:1'deki "Tanrı'nın Oğlu" ifadesi, en erken el yazmalarının bazılarında yer almamaktadır. Gördüğünüz gibi, bunlar dini görüşleri kökten değiştirmeyi hedefleyen önemli eklemelerdir.
"Ben bir Kitab-ı Mukaddes koleksiyoncusuyum. Koleksiyonumda 300 Kitab-ı Mukaddes var. Evet. Bir gün kütüphaneme gelin. Tarihin farklı dönemlerinden, farklı dillerden ve farklı versiyonlardan, her biri farklıdır. Bir örnek vereyim. Kral James Versiyonu Kitab-ı Mukaddes var 1611 yılında İngiltere Kralı James'in himayesinde ve gözetiminde hazırlanmış. Bu Kitab-ı Mukaddes, 1881-1885 yıllarında revize edildi çünkü hataları vardı çünkü eski el yazmaları esas alınarak hazırlanmamıştı. Bu yüzden 1881'de İngiltere'de revize ettiler. Onun da içinde bazı hatalar vardı. Bu yüzden 1901'de Amerikan Standart Versiyonu adıyla tekrar revize etmeye başladılar.
O versiyonda da hatalar vardı çünkü, bilirsiniz, insanlar yeni el yazmaları keşfetmeye başladılar. Ve bu yeni el yazmaları, Kitab-ı Mukaddes'ten farklılık gösteriyordu, bu yüzden sürekli güncellemeye devam etmek zorunda kaldılar. Birkaç örnek vereyim, tamam mı? Yani 1901 tarihli American Standard Version bazı hatalar içeriyordu, bu yüzden 1952'de revize ettiler. O versiyonda da hatalar vardı, bu yüzden 1971'de NASB olarak tekrar revize ettiler. Yine hatalar vardı, bu yüzden 1989'da ve ardından 2020'de ve 2021'de tekrar revize ettiler. Şimdi 'Peki Sabeel kardeş, burada neler oluyor?' diye düşünebilirsiniz. Mesele şu: Diyelim ki elinizde bir İncil var.
Ancak yeni el yazmaları keşfedilirse, bu kitabı güncellemek zorunda kalıyorlar. Üstelik çevirisini değil, doğrudan içeriğini değiştiriyorlar. Hangi kelimelerin çoğunlukta olduğuna bakarak kendi değerlendirmelerini yapıyorlar. Hangi bölümün nereye yerleştirileceğine karar veriyorlar. İncil'i işte böyle hazırlıyorlar. Dolayısıyla biz Müslümanlar, 'İncil değiştirilmiştir, Kur'an ise korunmuştur.' dediğimizde, bu sözümüzü destekleyen çok sayıda güvenilir kanıtımız var." Eski Ahit’in tarihsel güvenilirliğinden bahsetmiyoruz bile. Bugün sıraladığımız neredeyse tüm verilerin Hristiyan bilginler tarafından ortaya çıkarılmış olması ne kadar büyük bir ironi değil mi?
İnsanlar İslam'ı derinlemesine inceledikçe, Kur'an'ı kabul etmek için daha fazla neden bulurlar. Ancak İncil'i derinlemesine incelediklerinde de sonuç aynı olur. Yine Kuran’ı kabul etmek için nedenler bulurlar. Teolojik ve metinsel araştırmalarda hangi yolu seçerseniz seçin, sizi aynı nihai varış noktasına ulaştırır: Son vahiy. Belki de Hristiyan araştırmacıların İncil üzerine bu kadar çok araştırma yapması Allah'ın planının bir parçasıydı. İnsanların sonunda Hz. İsa’nın getirdiği gerçek mesajı fark edebilmeleri ve bunun aslında Kur'an'da bulunan mesajın birebir aynısı olduğunu görebilmeleri için. Hakikatin peşinden giderek bu çalışmaları cesaretle sürdüren bilginler takdiri hak etmektedir.
Ve onların samimi çabalarının bir gün kendilerini doğru yola ulaştıracağına inanıyorum, inşallah. İslam'da her sorunun bir cevabı vardır, tabii ki onu samimiyetle aramaya istekli olduğunuz sürece. “Dersin profesörü olan bilgin, aynı zamanda bir din görevlisi, bir kilisenin papazlığını yapan kişi bana baktı ve 'Neden sorguluyorsun?' dedi. Ben de dedim ki: 'Grekçe yazılmış metinlerle bugün İngilizce Kitab-ı Mukaddes'e kadar geçen sürede neler olduğunu bilmem gerekiyor.' O da 'Bak, bu yanılmaz, yani mutlak, doğru olan Tanrı'nın kelamıdır.' dedi. Ben de dedim ki: 'Bu nasıl olabilir?
Çünkü biz onu çevirdik ve çeviride bir şey eksik.' Dedi ki, 'Dersten sonra ofisimde seninle konuşacağım.' Tamam, buna hazırım. Ders bitti, yanına gittim ve dedi ki: 'Eğer buna inanmazsan, cehennem ateşi seni bekliyor. İnanmak zorundasın.' Dedim ki: 'Üzgünüm, beni bu sözlerle ikna edemezsiniz. Bu mantıklı değil. Akla yatkın değil.' O zamana kadar İslam hakkında epey şey okumuş ve Kur'an'ı incelemiştim. Okuduğum her şey mantıklı ve birbiriyle örtüşüyor gibiydi. Ancak onun söyledikleri öyle değildi." "Eğer hakikati biliyorlarsa ve hakikati tekellerine almışlarsa, neden onu sürekli değiştirmek zorunda kalıyorlar? Neden sürekli değiştiriyorsunuz?
Bir vaiz olarak size bir soru sorduğumda, neden soruma cevap vermek yerine beni geçiştiriyorsunuz? Çoğu zaman sorular sorardım ve aldığım cevap şu olurdu: 'Kardeşim, sadece iman etmen gerekiyor.' Çünkü bunun akılcı ve mantıklı bir açıklaması yoktu." "Kitab-ı Mukaddes'in ve Tevrat'ın aslen Tanrı tarafından gönderildiğini söylüyorsunuz. Sonra da bunların değiştirildiğini iddia ediyorsunuz. Tanrı buna neden izin versin ki?" "Tanrı'nın buna izin vermesinin nedeni, bu belirli vahiylerin belirli bir dönemde, belirli bir topluma gönderilmiş olmasıdır. Tevrat’ın tüm insanlık için gönderildiğine inanmıyoruz.
Aynı şekilde, İsa Mesih'e aslen gönderilen İncil'in de tüm zamanlardaki insanlar için olduğunu düşünmüyoruz. Kur'an'ın tüm zamanlardaki tüm insanlar için gönderilen tek kitap olduğuna inanıyoruz. Hz. Muhammed (aleyhissalâtü vesselâm)'ın sünnetiyle birlikte. Dolayısıyla bu vahiylerin tüm insanlık için aynen korunmasına yönelik acil bir ihtiyaç yoktu. Kur'an'daki şu ayetin anlamı da buna işaret eder: 'Bimestuhfizû min kitâbillâhi ve kânû aleyhi şuhedâ.' Bu, esasen o kitapları koruma görevinin eski dönemlerin hahamlarına ve din adamlarına emanet edildiği anlamına gelir. Ancak ona şahit oldukları halde bu görevde başarısız oldular.
Yani başka bir deyişle, bunu Allah Sübhânehu ve Teâlâ'nın Kur'an'da buyurdukları ile karşılaştırırsak: 'İnnâ nahnu nezzelnâz zikra ve innâ lehu lehâfizûn.' Yani onu bizzat koruyacağını buyurmasıyla açık bir fark görüyoruz. Ve bu fark, şu gerçeğe dayanmaktadır: Bu kitaplar kendi dönemlerindeki kavimlerine özel kılınmıştı, Kur'an ise tüm zamanlardaki tüm insanlar için gönderilmiştir." "Allah, İncil’i ya da Hz. İsa’ya verdiği vahyi muhafaza etmiş olsa bile, bu bugün bizim için yeterli olmayacaktı. Çünkü karşılaştığımız bütün sorunlara çözüm sunmayacaktı. Yani kapsamı sınırlıydı, sadece o dönemdeki insanlara hitap ediyordu. Bu nedenle Allah, hikmeti gereği onu korumayı üstlenmedi.
Ancak Kur'an bütün insanlık, bütün zamanlar ve bütün çözümler içindir. Her soruna, her kültüre, her ırka ve bütün insanlığa hitap eder. Ve o son vahiydir, bu yüzden Allah onu koruma taahhüdünü üzerine almıştır." Hz. Muhammed (aleyhissalâtü vesselâm)’ın getirdiği nur sayesinde, Hristiyan dünyasına Hz. İsa'nın mesajının özüne dönebilmesi için açık bir yol sunuldu. Onun gerçekte kim olduğu ve ne öğrettiği hakkındaki hakikat yeniden ortaya kondu. Allah, Hz. İsa'nın takipçilerini ve önceki bütün peygamberlerin takipçilerini doğru yola döndürmek için son elçisini gönderdi. Ne de olsa İslam yeni bir din değildir. Hz.
Adem (aleyhisselam) zamanından bu yana yeryüzünün her köşesine gönderilen binlerce peygamberin tebliğ ettiği ortak ve evrensel mesajdır. Bu son ve değişmez vahiy sayesinde, Hz. İsa’nın mesajı nihayet insanların yaptığı değişikliklerden arındırılarak gerçek ve bozulmamış haline kavuşturuluyor. Böylece 2. bölümün sonuna geldik ancak hikaye henüz bitmedi. Eğer 400.000 el yazması farkının şok edici olduğunu düşünüyorsanız, metinsel bozulmanın bir inancın özünü ne kadar değiştirebileceğini görene kadar bekleyin. Bir sonraki bölümde Hristiyanlık ve İslam'daki Allah kavramlarını yan yana koyarak aralarındaki büyük farklılıkları inceleyeceğiz.
İncil’de "Baba" olarak bilinen Allah'ın sıfatlarına ilişkin açık mantıksal kusurlara bakacağız. Ve bunu yaparak, Kur'an'ın insanlıkça bilinen mükemmel Allah tanımını nasıl sunduğunu vurgulayacağız. Ayrıca, el yazmalarındaki tahrifatların sadece metni değiştirmekle kalmayıp, yüce peygamberlere yönelik korkunç iftiralar da eklediğini ortaya koyacağız. Merakınızı ve heyecanınızı canlı tutun. Hakikatin peşinde olan herkese, 3. bölümde görüşmek üzere. Siz de İslam'ı yeni kabul ettiniz ama nereden başlayacağınızı bilmiyor musunuz? Ya da belki de hayatınız boyunca Müslümandınız ama temiz bir sayfa açmak ve İslam'ı sıfırdan öğrenmek istiyorsunuz.
İşte tam da bu amaçla Step Islam uygulamasını geliştirdik. İslam'ı anlaşılır ve sistemli bir şekilde öğrenmenizi sağlayan, tamamen ücretsiz ve reklamsız bir uygulama. İmanın temel esaslarını, Kur'an'daki temel kavramları kolayca öğrenecek ve ömür boyu sürecek alışkanlıklar kazandıran pratik görevleri dilediğiniz şekilde tamamlayabileceksiniz. Şeytan'ın bunu ertelemenize sebep olmasına izin vermeyin. Aşağıdaki bağlantıya tıklayın, Step Islam’ı indirin ve ebedi mutluluğa giden yolda ilk adımı bugün atın.
50, 60, hatta 70 yıl sonra. Peki bu kitaplar nasıl ortaya çıktı? Bunları gerçekte kim yazdı? Müslümanlar olarak, Hz. İsa’nın saf bir ilahi mesaj getirdiğine inanırız. Ancak tarihsel kanıtlara baktığınızda, yazarı belirsiz el yazmaları, onlarca yıllık bir zaman aralığı ve binlerce metin farkı, anlatının insan eliyle değiştirildiğini açıkça ortaya koymaktadır. Dolayısıyla amacımız basit. Hz. İsa’nın insanlığa gerçekte getirdiği orijinal mesajı ortaya çıkarmak. İlk bölümümüzde, Kilise'nin temel inançlarına bakmıştık. Teslis, Tanrı'nın insan suretine bürünmesi ve çarmıh. Ve bugün, İncillerin aslında nasıl yazıldığının arkasındaki gerçeği ortaya koyuyoruz.
Sizinle çeşitli konular üzerine günlerce konuşsam ve sadece bir yıl sonra kelimesi kelimesine sözlerimi tekrarlamanızı istesem, bu neredeyse imkansız olmaz mıydı? Şimdi de sizden o konuşmaları 40, 50 veya 60 yıl sonra doğru bir şekilde kaydetmenizi istediğimi hayal edin. İnciller ile ilgili karşılaştığımız en büyük sorun budur. İncil araştırmacılarının büyük çoğunluğuna göre en eski İncil, Markos İncili, Hz. İsa’nın ölümünden yaklaşık 40 yıl sonra yazılmıştır. Matta ve Luka İncilleri ise en az 50 yıl sonra yazılmıştır, Yuhanna İncili ise Hz. İsa'nın ölümünden yaklaşık 60 ila 70 yıl sonra yazılmıştır. Bu noktada bir hususu netleştirmemiz gerekmektedir. Bir İncil’in Hz.
İsa’dan 40 yıl sonra yazılmış olması bugün o orijinal metne gerçekten sahip olduğumuz anlamına gelmez. Elimizdeki en eski fiziksel el yazmasına baktığımızda, tablo tamamen farklı görünmektedir. Herhangi bir İncil'den günümüze ulaşan en eski parça P52'dir. Yuhanna İncili’ne ait minik bir parçadır. M.S. 125 ile 175 yılları arasına tarihlenir. Hz. İsa’nın bu dünyadan ayrılmasından yaklaşık bir yüzyıl ya da daha fazla bir süre sonra. Yine de bu parça, Yuhanna İncili'nin %0,1'ini bile içermemektedir. Sadece birkaç eksik satırdan ibarettir. Nitekim 2. ve 3. yüzyıl papirüslerimizin %90'ı minik parçalardır, bir kredi kartından daha büyük değillerdir ve üzerlerinde yalnızca birkaç ayet yazılıdır.
P45, dört İncil'in tamamını içerdiği için sıkça öne çıkarılsa da, M.S. 250 civarına tarihlenen bu metnin orijinal 112 yaprağından sadece 30'u günümüze ulaşabilmiştir. Dünya, Dört İncil'in ilk eksiksiz el yazmalarının ortaya çıkması için Hz. İsa'dan sonra yaklaşık üç asır beklemek zorunda kaldı. Bunlar Codex Sinaiticus ve Codex Vaticanus'tur. Genellikle M.S. 325 ve 350 yıllarına tarihlenirler. Ve ironik bir şekilde, bu el yazmaları nihayet derlendiğinde, ilk bölümümüzde bahsettiğimiz o dönüm noktası niteliğindeki olay, İznik Konsili, çoktan gerçekleşmişti.
"Bu anlaşmazlığı çözmek ve bir birlik sağlamak için burada toplandık." Bu noktada şunu sorabilirsiniz: Bu kitapların izini erken dönem Kilise Babaları aracılığıyla sürebilir miyiz? İlk 150 yıl boyunca, Hristiyanlığın ilk dönemindeki isimlerin, Klemens, İgnatius, Polikarp ve Iustinus gibi kişilerin eserlerinde, hatta Didache gibi erken metinlerde İncillerden çok az alıntı vardır. Aslında, bunların hepsi bir araya geldiğinde modern İncil metinlerinin ancak %10’unu oluşturur. Geçmişte, Yeni Ahit’in tamamının neredeyse sadece erken dönem Kilise Babalarının yazılarından yeniden yazılabileceği iddiası da vardı.
Ancak Hristiyan bilginlerin kendileri daha sonra bu iddiayı çürütmüş ve bunun yanlış olduğunu göstermiştir. "Sizin de söylediğiniz gibi, Dört İncil isimsizdir. Örneğin, Matta İncili’ni ele alalım. Yeni Ahit'in ilk İncil'i, hatta ilk kitabıdır. Yazarının kim olduğu hiçbir yerde belirtilmez. Konuştuğum Hristiyanlar bu konuda benimle aynı fikirde değil. Ben de diyorum ki, 'Peki, bekliyorum.' Bana İncillerden herhangi birinde, onları yazan kişinin adının geçtiği bir ayet gösterin. 'Ah, evet, evet, var. Yuhanna İncili’nde yazıyor.' 'Peki, bekliyorum.' İşte İncil'iniz. Bana nerede yazdığını gösterin.' Ve bekliyorum. Ve genellikle onlara iki dakika veririm, çünkü hayatımda yapacak işlerim var.
Ve bunun bir satranç oyunu gibi olduğunu bildiğimden, nasıl karşılık vereceklerini biliyorum... Konuyu değiştirirler. Konuyu değiştirirler çünkü Yuhanna İncili'nin hiçbir yerinde onu yazan kişinin adı geçmiyor. Böyle bir bilgi yok. Ama buna inanıyorlar çünkü kendilerine böyle öğretilmiş." Yeni Ahit'teki her İncil'in başında şu tür başlıklar görürüz: "Matta'ya Göre İncil" veya "Markos'a Göre İncil" gibi. Neden "-a Göre" yazdığını hiç merak ettiniz mi? Gerçek şu ki, bu başlıkları sonradan ekleyen kişi, bu metinleri o ünlü isimlere atfetmek istemişti. Eğer bu kişiler gerçek yazarlar olsaydı, el yazmalarında "Matta'ya Göre" yazmazdı. "Matta Tarafından Yazılan İncil" yazardı.
Eğer anlattıkları olayların gerçekten de görgü tanıkları olsalardı, güven tesis etmek için kesinlikle isimlerini metne koyarlardı. Ama koymadılar. Çünkü hiçbir zaman insanların sandığı kişiler olduklarını iddia etmediler. Markos ve Luka için bu anlaşılır bir durumdur. Çünkü onlar ne havariydi ne de görgü tanığı. Peki ya Hz. İsa'nın ilk havarilerinden olduklarına inanılan Matta ve Yuhanna? Örneğin Matta 9:9'u ele alalım. Orada şöyle yazıyor: "İsa oradan geçerken, vergi toplama yerinde oturan birini gördü. Matta adındaki bu adama, 'Ardımdan gel' dedi. Adam da kalkıp İsa'nın ardından gitti." Bu dilin ne kadar tuhaf olduğunu bir düşünün.
Eğer hayatınızın tamamen değiştiği o günle ilgili kendi hikayenizi yazıyor olsaydınız şöyle mi derdiniz: 'İsa, Matta adında bir adam gördü ve ona kendisini takip etmesini söyledi.' Hayır. Doğrudan "İsa beni gördü, ardından gelmemi söyledi ve ben de kalkıp onun ardından gittim." derdiniz Üstelik, modern İncil bilginleri şok edici başka bir gerçekte de hemfikirdir. Matta İncili'nin yazarı, Markos İncili'ni birincil kaynağı olarak kullanmış ve metnin %90'ından fazlasını kopyalamıştır. Buradaki derin çelişkiyi bir düşünün. Matta'nın gerçek bir havari olduğu Hz. İsa'yla birlikte yürümüş bir görgü tanığı olduğu, Markos'un ise olmadığı kabul edilir.
Öyleyse bir havari neden olaylara tanık bile olmamış birinin anlatısını, metninin yapısını ve kullandığı kelimeleri aynen kopyalasın? Matta, kendi hayatını hatırlamak için neden başka bir kişinin metnine bakmak zorunda kalsın ki? Eğer yazar gerçekten bir havari olsaydı, olaylardan 40 yıl sonra yazılmış ikinci el bir anlatıyı kopyalamazdı. Peki Markos tam olarak kimdi? Erken dönem Hristiyan önderlerinden Aziz İrenaios, Markos hakkında şunları yazmıştır: "Havari Petrus'un öğrencisi ve tercümanı olan Markos, Petrus ve Pavlus'un ölümlerinden sonra öğretmeninin vaazlarını kaleme aldı." Bunun ne anlama geldiğini bir düşünün.
Havari Petrus artık hayatta olmadığı için, Markos'un metnindeki hataları, eklemeleri veya eksiklikleri kontrol edemezdi. Dolayısıyla aktarım zinciri şöyledir: Matta İncili, Markos'u kopyalar. Markos, Petrus'un sözlerini hafızasından aktarır ve Petrus çoktan ölmüştür. Sonuçta elimizde, doğruluğu denetlenmemiş bir hatıranın kopyasının kopyası kalır. "Çalışmalarımı metin tenkidi alanında yoğunlaştıracaktım. Yani İncil'in elimizdeki en eski belgelerini inceleyecektim. İncil’i derinlemesine incelemek, onun akademik açıdan bile kusursuz bir kitap olmadığını anlamamı sağladı. O dönemde Bob Jones Üniversitesi'ndeki profesörlerden birine bunu söyledim. Onunla bir sohbet ettim ve ona bir soru sordum.
Bu mantıklı bir soruydu. 'Tanrı mükemmel midir?' dedim. 'Evet' dedi. 'Tamam' dedim. 'Eğer Tanrı mükemmelse, o zaman doğal olarak, Tanrı’dan gelen her şey doğası gereği mükemmel olmalı, değil mi?' 'Evet' dedi. Ben de 'İncil kusursuz mu?' diye sordum. 'Hayır' dedi. Eğer Tanrı kusursuzsa ve bir kitabı varsa, o zaman o kitap da kusursuz olmalı." Bir de Yuhanna İncili var. Kendi metni içinde, Hz. İsa’nın bir havarisi tarafından yazıldığı iddia edilen tek İncil. Fakat açıp kitabın sonuna bakarsanız, dikkat çekici bir şey görürsünüz. Metin, Havari Yuhanna olduğu düşünülen bu havariye atıfta bulunarak şöyle der: "Bütün bunlara tanıklık eden ve bunları yazan öğrenci budur.
Onun tanıklığının doğru olduğunu biliyoruz." Son cümleyi dikkatlice okuyun. "Onun tanıklığının doğru olduğunu biliyoruz." Bir saniye durun. Bu gizemli "biz" kim? Metni kaleme alan Havari Yuhanna olsaydı, şöyle demez miydi? "O öğrenci benim ve tanıklığımın doğru olduğunu biliyorsunuz." Öyleyse Yuhanna değilse, bu metni kim yazdı? Bilmiyoruz. Yazarın kim olduğunu bile bilmezken, bu tanıklığa nasıl güvenebiliriz? Yuhanna İncili’nin diğer bölümlerinde de aynı üçüncü şahıs anlatım tarzını görmeye devam ediyoruz. Yuhanna İncili boyunca bu figürden sürekli olarak Hz. İsa'nın sevdiği havari olarak bahsedilir. Yuhanna 13:23’e bakın. "Öğrencilerinden biri İsa'nın göğsüne yaslanmıştı.
İsa onu severdi." Eğer yazar Yuhanna'nın kendisi olsaydı, "Ben onun göğsüne yaslanmıştım." demez miydi? Bu üçüncü şahıs anlatım tarzının yanı sıra, Yuhanna İncili’ni diğer üçünden tamamen ayıran başka önemli bir fark daha vardır. "İnciller arasında tarihsel açıdan en az güvenilir olanı Yuhanna İncili'dir. İncillerin yalnızca birinde Hz. İsa'nın şöyle konuştuğunu görürüz: 'Ben dünyanın ışığıyım.' Ya da 'İbrahim doğmadan önce ben varım.' Veya 'Diriliş ve yaşam benim.' Ya da 'Ben dünyanın ışığıyım.' Tüm bu 'Ben' ifadeleri yalnızca tek bir İncil'de, en son yazılan Yuhanna İncili'nde bulunur. Erken dönem İncillerine bakarsanız, Hz.
İsa asla böyle konuşmaz." Sinoptik İnciller olarak da bilinen ilk üç İncil, Hz. İsa'nın insani yönüne yoğun şekilde odaklanır, onu sıradan insanlara ve basit köylülere kısa, ahlaki hikayeler ve benzetmelerle öğüt veren bir peygamber olarak tasvir eder. Ancak Yuhanna İncili hem üslup hem de içerik bakımından tamamen farklıdır. Hz. İsa'yı bir Yunan filozofu gibi, uzun ve karmaşık konuşmalar aracılığıyla öğüt veren biri olarak tasvir eder. Bu İncil tek başına okunsaydı, benzetmelerin Hz. İsa'nın temel öğretim yöntemlerinden biri olduğu asla anlaşılmazdı. Çünkü Yuhanna İncili'nde tek bir geleneksel benzetme bile yoktur.
Bunun yerine, bu basit hikayelerin yerini karmaşık alegoriler ve mecazlar alır. Metin, Hz. İsa hakkında pek çok teolojik ve felsefi kavram içerir. Ancak en önemlisi, İsa’nın insanlığını öne çıkaran diğer İncillerin aksine, Yuhanna İncili'nin amacı Hz. İsa'yı ilahi göstermektir. "Yuhanna İncili'nde durum biraz daha karmaşık hale gelir. Hz. İsa, bir ölçüde ilahi bir figür olarak karşımıza çıkar. İncil, "Başlangıçta Söz vardı," diye başlar. Ve "Söz, Tanrı'yla birlikteydi ve Söz Tanrı’ydı." Ve "Söz beden oldu ve aramızda yaşadı." vb. Bütün bunlar çok geç bir döneme aittir. Eğer Hz. İsa gerçekten Yuhanna'nın iddia ettiği gibi bu olağanüstü şeyleri söylediyse, neden bunu başka kimse bildirmedi?
Elimizde daha eski bir İncil var, örneğin Luka İncili. Luka İncili’nin hiçbir yerinde, Hz. İsa böyle konuşmaz. Kendisinden hiç bu kadar çok bahsetmez." Tüm bu faktörler, birçok akademisyeni Yuhanna İncili’nin yazarının muhtemelen Yunan kültürüyle yetişmiş, iyi eğitimli bir Yahudi olduğu, Havari Yuhanna gibi sıradan bir balıkçı olmadığı sonucuna götürdü. Hatta ikinci yüzyılda, bazı Hıristiyanlar bu İncil'in Yuhanna tarafından yazılmadığını savundu. Sonradan Alogiler olarak tanındılar. "Bu İncil, Yuhanna tarafından yazılmış olamaz." -Peki kim yazdı? -Bilmiyorum. Ancak daha sonra kutsal metinler arasına kabul edildi.
"Kötü haber şu ki, Hristiyanlar vaazlarında Yuhanna İncili'ni diğer bütün İncillerden daha fazla kullanıyor. Örneğin, birkaç yıl önce Londra’da gördüğüm Amerikalı bir evanjelist, 'İsa, "Ben dünyanın ışığıyım." diyor.' demişti. Ve bilirsin, kendi bilginleri, 'Hayır, muhtemelen bunu söylemedi.' diyor. Bu tarihsel bir gerçek değil. Asıl skandal da bu. Hristiyanlar genel olarak kendi bilginlerinin bu konuda ne söylediğini bilmezler. Bu endişe verici, çünkü uydurma hikayeler içeriyorsa onlara nasıl güvenebilirsiniz ki? İncillerde uydurma hikayeler mevcuttur." Peki bilginler neden böyle söylüyor? Cevap basit. Çünkü Hz. İsa'nın yanında vaazlarını kelimesi kelimesine kaydeden katipler yoktu.
Ayrıca, anlatıların doğruluğunu kontrol edecek resmi denetim mekanizmaları da yoktu. Gerçekliğini garanti altına almak için şu tür kritik sorular sorulmadı: Anlatıcıların hafızaları ne kadar iyiydi? Güvenilir insanlar mıydılar? Anlattıkları şeyleri yanlış aktarmış olabilirler miydi? Bunun yerine, onlarca yıl boyunca bu konuda tam bir sessizlik hakim oldu. Yeni Ahit'teki 27 kitabın tamamı tanınmış figürlere atfedilir. Fakat bilginler yaygın olarak sadece yedi tanesinin gerçekte adı geçen yazarlar tarafından kaleme alındığı konusunda hemfikirdir. Ve bunlar Pavlus'un yedi mektubudur. Pavlus'un gerçekten kim olduğuna gelince, ilk bölümde kendisinden etraflıca bahsetmiştik.
"İncil’de hala kimliği bilinmeyen yazarlar var. Ve İncil’in tarihsel gerçekliğini öğrendikçe, başkalarını onun otoritesine ikna edebilmek için endişeler duymaya başlıyorum, değil mi? Daha önce bilmediğim şeyleri öğreniyordum. Ve başlangıçtaki kesin inancımın yerini, öğrendikçe artan şüphecilik aldı. Bu süreç devam etti ve sonunda öyle bir noktaya geldim ki, durumun düzelmemesinden rahatsızlık duymaya başladım." Şimdi işler daha da karmaşıklaşıyor. Hz. İsa (a.s.), Aramice konuşuyordu. Dolayısıyla mesajını da bu dilde tebliğ etti. Ancak bugün elimizde bulunan İncillerin tamamı Koine Grekçesi ile yazılmıştır. Yahudi kutsal metinlerinin geleneksel dili olan İbranice ile bile değil.
Bu durum, münferit birkaç kelime dışında, Hz. İsa'nın bizzat konuştuğu dilde kaydedilmiş tek bir konuşmasına bile sahip olmadığımız anlamına gelir. Tüm bu parçaları bir araya getirdiğimizde, ilk bölümde bahsettiğimiz akıl dışı dogmaların İsa'nın hakiki öğretilerine nasıl karıştırıldığını net bir şekilde görebiliriz. Onun gibi yüce bir peygamber, akla bu kadar aykırı bir şeyi asla tebliğ etmezdi. Ve tüm bunlar bizi çok önemli bir soru sormaya zorluyor. Denetlenmemiş bir hafıza zinciriyle şekillenmiş ve Hz. İsa'dan onlarca yıl sonra farklı bir dilde yazılmış bir metin, gerçekten ahiretinizi emanet ettiğiniz şey olabilir mi?
Tüm bunlar sadece bugün bizim için değil, bu metinleri kutsal bir otorite olarak sunmak isteyenler için de güvenilmez görünmüş olmalı. Bu yüzden bir anlatı oluşturmak zorundaydılar. "Bu yazılara ilahi otorite kazandıracak bir anlatıya ihtiyacımız var." Bu kitapların ilahi ilhamla yazıldığını söylediler. Ancak bu iddiayı destekleyen hiçbir kanıt yoktur. Ve daha da önemlisi, asıl yazarlar kendileri hakkında asla böyle bir iddiada bulunmadılar. Bu dört İncil’i yan yana koyun. Unutmayın, hepsinin Hz. İsa'nın hikayesini aynı şekilde anlatması beklenir. Ancak sürekli birbirleriyle çeliştiklerini görürsünüz.
Olayların sırasını değiştirir, gerçekleri farklı aktarır ve aynı olaylar hakkında birbirlerinden tamamen farklı ayrıntılar verirler. Örneğin Hz. İsa'nın son anlarını ele alalım. Markos'ta Hz. İsa çaresizlik içinde, "Tanrım, Tanrım, beni neden terk ettin?" diye haykırır. Buna karşılık Luka bambaşka bir tablo çizer, Hz. İsa'yı huzurlu bir teslimiyetle şöyle derken tasvir eder: "Baba, ruhumu ellerine bırakıyorum." Aslında, bu çelişkili anlatımlar bizi şaşırtmamalı. Ne de olsa, bu sözleri nakledenlerin hiçbiri iddia edilen çarmıha gerilme olayında gerçekten bulunmamıştı. Devam edelim. Markos, Hz. İsa'nın üçüncü saatte çarmıha gerildiğini söyler. Ancak Yuhanna, altıncı saatte Hz.
İsa'nın hala Roma valisi Pilatus'un huzurunda yargılanmakta olduğunu iddia eder. Son Akşam Yemeği’ne bakın. İlk üç İncil bunun bir Fısıh yemeği olduğunu söyler. Fakat Yuhanna, Hz. İsa'nın Fısıh daha başlamadan öldüğünü söyler. Yahuda'nın akıbeti hakkındaki anlatılar bile birbiriyle çelişir. Matta, Yahuda'nın suçluluk duygusuyla kendini astığını iddia eder. Yeni Ahit'teki Elçilerin İşleri bölümü ise onun bir tarlada baş aşağı düşerek öldüğünü söyler. Matta, Roma ordusundan bir subayın yardım istemek için Hz. İsa’nın karşısına çıktığını söyler. Ancak Luka, subayın kendisinin hiç gelmediğini, sadece yerine bazı haberciler gönderdiğini söyler. En basit talimatlar bile çelişmektedir.
Havarileri görevlendirirken, Markos'a göre Hz. İsa, onlara açıkça değnek almalarını ve sandalet giymelerini söylemiştir. Ancak Matta'ya göre İsa, onlara değnek almamalarını ve sandalet giymemelerini emretmiştir. Eğer bu yazarlar gerçekten Tanrı'dan ilham almış olsalardı, en küçük bir tutarsızlığa bile yer olmazdı. Nitekim bilginler Eski ve Yeni Ahit’te 300’den fazla çelişki bulmuşlardır. Bugün bunların sadece çok küçük bir kısmına değindik. Daha fazla örnek incelemek isteyenler için, bu bölümün ilerleyen kısımlarında bir kaynak paylaşacağız. "Kitab-ı Mukaddes'i okuyorum. Okuduğum ilk ayet, hiç kimsenin Tanrı'yı görüp hayatta kalamayacağı hakkındaydı.
Ben de şöyle düşündüm: 'Ama insanlar İsa'ya Tanrı diyordu. Hepsi İsa’yı gördü ve hiç kimse onu gördüğü için ölmedi.' Ayet şöyleydi: 'Hiç kimse Tanrı’ya bakıp da hayatta kalamaz.' Sayfayı çevirip başka bir ayete geçtim, Yakup’la ilgili başka bir hikayeye. Yakup, Tanrı'yı görmekle kalmıyor, onunla güreşiyor ve şöyle diyordu: 'Beni kutsamadıkça seni bırakmayacağım.' Tamam, bir dakika. Az önce Tanrı'yı gören hiç kimsenin hayatta kalamayacağını söylediniz. Öyleyse Yakup nasıl hayatta kaldı? Ben ne yaptım dersiniz? 14 yaşındaki ben elimi kaldırdım. Papaz yanıma gelip, 'Nasıl yardımcı olabilirim?' dedi. Ona o iki ayeti gösterdim.
Tepkisi şu oldu: 'Hımm, bunun Kutsal Kitap'ta olduğunu bile bilmiyordum.' Ben de şaşkınlıkla, 'Ne?' dedim. 'Ama siz bu kitabı öğreten papazsınız.'" Çelişkiler sadece zaman çizelgeleriyle tarihsel ayrıntılarla ya da bu bariz mantıksal çelişkilerle sınırlı değil. Bu çelişkiler, ilahi adaletin en özüne kadar uzanıyor. Eski Ahit'te, Mısır'dan Çıkış 34:7'de Tanrı'nın nasıl tanımlandığına bakın: "Hiçbir suçu cezasız bırakmam. Babaların işlediği suçun hesabını oğullarından, torunlarından, üçüncü, dördüncü kuşaklardan sorarım." Ancak Hezekiel 18:20'ye bakarsanız, tamamen zıt bir hükümle karşılaşırsınız. "Oğul babasının suçundan sorumlu tutulamaz, baba da oğlunun suçundan sorumlu tutulamaz.
Doğru kişi doğruluğunun, kötü kişi kötülüğünün karşılığını alacaktır." Peki hangisi Tanrı’nın gerçek kanunudur? İkisini birden kabul edemezsiniz. Üstelik günümüz Hristiyanlığı, asli günah kavramına dayanır. Bu inanca göre her bebek, sırf Hz. Adem'in hatası yüzünden günahkar doğar. Bu temel öğreti, Hezekiel'in açık sözleriyle nasıl bağdaştırılabilir? "Bu dünyaya nasıl günahkar gelebiliriz? Doğmaktan başka hiçbir şey yapmadık." "İslam'ın söylediği şey şudur: İslam asli günah demez, İslam asli iyilikten bahseder. Her çocuk, her bebek, her insan temiz bir kalple, tertemiz bir sayfayla, masum ve saf doğar. Ergenlik çağına ulaşana kadar hiçbir günah lekesi taşımaz.
Sonrasında iyilik yaparsan ödüllendirilirsin. Kötülük yaparsan da bunun sonuçlarına katlanırsın. İslam inancına göre Adem ve Havva, yanlış bir davranışta bulunup hata yaptıklarında, ikisi de Allah'a tövbe edip 'Allah'ım, bizi affet.' dediler ve Allah onları affetti. Mesele burada kapandı. Ve her çocuk doğuştan iyi olarak dünyaya gelir. Bu cevabı defalarca, her fırsatta veriyorum. Camilerin ziyarete açıldığı etkinliklerde Hristiyanlar bu soruyu sorduklarında, her defasında şöyle diyorlar: 'Biliyor musun Sabeel, İslami kurtuluş kavramı hakkında bahsettiğin şey mantıklı ve akla yatkın.'" Yaratılış kitabına ve Nuh'un Gemisi hikayesine bakalım. Yaratılış 6:19'da verilen emir açıktır.
Nuh'a, yaşayan her canlı türünden birer çifti gemiye alması söylenir. Bir erkek ve bir dişi. Ancak hemen sonraki bölümde, Yaratılış 7:2-3'te talimatlar önemli ölçüde değişiyor. Aniden, Nuh’a her temiz hayvandan yedi çift ve her kirli hayvandan bir çift, ayrıca her kuş türünden yedi çift alması emrediliyor. Burada, farklı yazarlar tarafından yüzyıllar arayla yazılmış iki ayrı kitabı karşılaştırmıyoruz. Bu çelişkiler, tam olarak aynı kitabın içinde, sadece bir bölüm arayla ortaya çıkıyor. İncillerde ve Kitab-ı Mukaddes'in geri kalanında, bunun gibi pek çok çelişki kolayca bulunabilir. Ancak sadece bu örnekler bile meseleyi açıkça ortaya koyuyor.
Daha fazla örnek görmek isteyenler, Rahmetullah Kayranavi el-Hindi'nin ünlü eseri İzharü'l-Hak'a bakabilir. Bu eserinde 335 çelişki ve hatayı belgelemiştir. Bu sayı, bugün ele aldığımız örneklerin 33 katından fazladır. "Bu Kitab-ı Mukaddes'i bir antikacıdan satın aldım. Yaklaşık olarak sanırım 1825 ile 1836 yılları arasından kalma. Ayetleri inceledim ve bazı ayetlerin artık bulunmadığını gördüm. Artık orada değillerdi. Onları aradım ama hiçbir yerde bulamadım." Daha önce sorduğumuz soruyu hatırlıyor musunuz? Erken dönemde keşfedilen bu parçalar, bugün elimizde bulunan modern Kitab-ı Mukaddes ile ne kadar örtüşüyor? İşte şaşırtan cevap.
Yeni Ahit'e ait yaklaşık 5.700 antik Grekçe el yazmasına sahibiz. Bunlar küçük papirüs parçalarından eksiksiz kitaplara kadar değişiyor. Ancak bunların hiçbiri arasında, birbirinin aynısı olan iki nüsha yok. Her bir el yazması metin bir diğerinden farklıdır. Üstelik Yeni Ahit'in tamamında, bütün el yazmalarında tamamen aynı şekilde geçen tek bir ayet bile yok. Nitekim bilginler, bu sayfalar arasında 400.000'den fazla metin farklılığı olduğunu tahmin ediyorlar. Şimdi, bunu bir saniye düşünün. Grekçe Yeni Ahit'in tamamı yaklaşık 138.000 kelime içerir. Yani farklılıklar kelimenin tam anlamıyla metindeki kelime sayısını aşmaktadır.
Tüm bunlardan sonra, özgün metnin gerçekten ne söylediğini tespit etmenin ne kadar imkansız olduğu apaçık ortada değil mi? Öyleyse 5.700 el yazmasına sahip olmak gerçekten iyi bir şey mi, yoksa ana akım Hristiyanlık açısından durumu daha mı kötüleştiriyor? Bu büyük sayının sizi yanıltmasına izin vermeyin, çünkü bu el yazmalarından sadece 60 ya da 70 kadarı Hz. İsa'dan sonraki ilk üç yüzyıla tarihlenmektedir. Aslında, bunların %90’ından fazlası 8 ila 16. yüzyıllara aittir. Olayların üzerinden bin yıl geçtikten sonra yazılmış bir el yazması tarihsel bir değer taşır mı? Bunu kararını size bırakacağım. Bilginler bu 400.000 metin farkının %99'unun tamamen zararsız olduğunu savunur.
Bunları imla farklılıkları, kelime sırası değişiklikleri ve diğer önemsiz kopyalama farkları olarak değerlendirirler. Ancak Tanrı'dan geldiği iddia edilen bir metinde, hiçbir fark ya da değişiklik önemsiz kabul edilmemelidir. Onların mantığını kabul etsek bile, geriye kalan %1'lik kısım yine de elinizde yaklaşık 4.000 önemli metinsel uyumsuzluk ve farklılık bırakır, ki bunlar anlamı, yorumu ve hatta doktrini etkileyebilir. Bunu kim nasıl meşrulaştırabilir? Bu kitap gerçekten Tanrı tarafından korunuyor olsaydı, elimizde tek bir metin olmaz mıydı?
Ne yazık ki yüzyıllar boyunca bu el yazmalarını kaleme alan kişiler, kutsal metinlerini kendi dini inançlarına uydurmak için değiştirmiş gibi görünüyor. Örneğin 1. Yuhanna 5. bölüm 7 ve 8. ayetlerde, Teslis'e atıfta bulunan ifadenin sonradan eklendiği belgelenmiştir. Bu eklemeyi ünlü Kral James versiyonunda görüyoruz. Şöyle yazıyor: "Çünkü gökte tanıklık eden üç kişi vardır: Baba, Söz ve Kutsal Ruh. Ve bu üçü birdir." Ancak New International Version gibi modern çeviriler, Teslis'e yapılan bu açık atfı metinden çıkarmıştır. Çünkü bilginler, bu ifadenin 14. yüzyıldan önceki hiçbir Grekçe el yazmasında bulunmadığını tespit ettiler. Şimdi, bunu nasıl düzelttiklerine bir bakalım.
"Şöyle ki, tanıklık edenler üçtür: Ruh, su ve kan. Bunların üçü de uyum içindedir." Gördüğünüz gibi, aynı pasajda artık Teslis'e atıf yoktur. "Bir başka örnek de dördüncü İncil olan Yuhanna İncili'nde bulunuyor. 7. bölüm 53. ayette zina yapan bir kadından ve insanların onu taşlamak için etrafında nasıl toplandığından bahseder. Hz. İsa olay yerine geliyor ve şöyle diyor: 'İlk taşı en günahsız olanınız atsın.' değil mi? Bu hikayeyi duymuş olabilirsiniz. Ancak bu hikaye eski el yazmalarında bulunmuyor. Kral James versiyonunda var. Ancak İncil'in RSV versiyonu, bu hikayenin sonradan eklendiğini belirtiyor. Eski el yazmalarında bu hikaye bulunmuyor.
Demek ki birileri bu hikayeyi sonradan eklemiş." Bir örnek daha verelim. Markos 16:9-20, bu İncil'e sonradan eklendiği yaygın olarak kabul edilen bölümlerden biridir. Hatta bazı İncil versiyonlarında bu durum açıkça belirtilir. New International Version'da şöyle yazar: "Erken el yazmaları ve bazı diğer eski kaynaklar 9-20. ayetleri içermez." Markos İncili'nin özgün metni 8. ayette sona erer. Kadınlar korku içinde boş mezardan kaçarlar. Diriliş sonrası görünme ya da Hz. İsa'nın son buyruğu yer almaz. Ayrıca Markos 1:1'deki "Tanrı'nın Oğlu" ifadesi, en erken el yazmalarının bazılarında yer almamaktadır. Gördüğünüz gibi, bunlar dini görüşleri kökten değiştirmeyi hedefleyen önemli eklemelerdir.
"Ben bir Kitab-ı Mukaddes koleksiyoncusuyum. Koleksiyonumda 300 Kitab-ı Mukaddes var. Evet. Bir gün kütüphaneme gelin. Tarihin farklı dönemlerinden, farklı dillerden ve farklı versiyonlardan, her biri farklıdır. Bir örnek vereyim. Kral James Versiyonu Kitab-ı Mukaddes var 1611 yılında İngiltere Kralı James'in himayesinde ve gözetiminde hazırlanmış. Bu Kitab-ı Mukaddes, 1881-1885 yıllarında revize edildi çünkü hataları vardı çünkü eski el yazmaları esas alınarak hazırlanmamıştı. Bu yüzden 1881'de İngiltere'de revize ettiler. Onun da içinde bazı hatalar vardı. Bu yüzden 1901'de Amerikan Standart Versiyonu adıyla tekrar revize etmeye başladılar.
O versiyonda da hatalar vardı çünkü, bilirsiniz, insanlar yeni el yazmaları keşfetmeye başladılar. Ve bu yeni el yazmaları, Kitab-ı Mukaddes'ten farklılık gösteriyordu, bu yüzden sürekli güncellemeye devam etmek zorunda kaldılar. Birkaç örnek vereyim, tamam mı? Yani 1901 tarihli American Standard Version bazı hatalar içeriyordu, bu yüzden 1952'de revize ettiler. O versiyonda da hatalar vardı, bu yüzden 1971'de NASB olarak tekrar revize ettiler. Yine hatalar vardı, bu yüzden 1989'da ve ardından 2020'de ve 2021'de tekrar revize ettiler. Şimdi 'Peki Sabeel kardeş, burada neler oluyor?' diye düşünebilirsiniz. Mesele şu: Diyelim ki elinizde bir İncil var.
Ancak yeni el yazmaları keşfedilirse, bu kitabı güncellemek zorunda kalıyorlar. Üstelik çevirisini değil, doğrudan içeriğini değiştiriyorlar. Hangi kelimelerin çoğunlukta olduğuna bakarak kendi değerlendirmelerini yapıyorlar. Hangi bölümün nereye yerleştirileceğine karar veriyorlar. İncil'i işte böyle hazırlıyorlar. Dolayısıyla biz Müslümanlar, 'İncil değiştirilmiştir, Kur'an ise korunmuştur.' dediğimizde, bu sözümüzü destekleyen çok sayıda güvenilir kanıtımız var." Eski Ahit’in tarihsel güvenilirliğinden bahsetmiyoruz bile. Bugün sıraladığımız neredeyse tüm verilerin Hristiyan bilginler tarafından ortaya çıkarılmış olması ne kadar büyük bir ironi değil mi?
İnsanlar İslam'ı derinlemesine inceledikçe, Kur'an'ı kabul etmek için daha fazla neden bulurlar. Ancak İncil'i derinlemesine incelediklerinde de sonuç aynı olur. Yine Kuran’ı kabul etmek için nedenler bulurlar. Teolojik ve metinsel araştırmalarda hangi yolu seçerseniz seçin, sizi aynı nihai varış noktasına ulaştırır: Son vahiy. Belki de Hristiyan araştırmacıların İncil üzerine bu kadar çok araştırma yapması Allah'ın planının bir parçasıydı. İnsanların sonunda Hz. İsa’nın getirdiği gerçek mesajı fark edebilmeleri ve bunun aslında Kur'an'da bulunan mesajın birebir aynısı olduğunu görebilmeleri için. Hakikatin peşinden giderek bu çalışmaları cesaretle sürdüren bilginler takdiri hak etmektedir.
Ve onların samimi çabalarının bir gün kendilerini doğru yola ulaştıracağına inanıyorum, inşallah. İslam'da her sorunun bir cevabı vardır, tabii ki onu samimiyetle aramaya istekli olduğunuz sürece. “Dersin profesörü olan bilgin, aynı zamanda bir din görevlisi, bir kilisenin papazlığını yapan kişi bana baktı ve 'Neden sorguluyorsun?' dedi. Ben de dedim ki: 'Grekçe yazılmış metinlerle bugün İngilizce Kitab-ı Mukaddes'e kadar geçen sürede neler olduğunu bilmem gerekiyor.' O da 'Bak, bu yanılmaz, yani mutlak, doğru olan Tanrı'nın kelamıdır.' dedi. Ben de dedim ki: 'Bu nasıl olabilir?
Çünkü biz onu çevirdik ve çeviride bir şey eksik.' Dedi ki, 'Dersten sonra ofisimde seninle konuşacağım.' Tamam, buna hazırım. Ders bitti, yanına gittim ve dedi ki: 'Eğer buna inanmazsan, cehennem ateşi seni bekliyor. İnanmak zorundasın.' Dedim ki: 'Üzgünüm, beni bu sözlerle ikna edemezsiniz. Bu mantıklı değil. Akla yatkın değil.' O zamana kadar İslam hakkında epey şey okumuş ve Kur'an'ı incelemiştim. Okuduğum her şey mantıklı ve birbiriyle örtüşüyor gibiydi. Ancak onun söyledikleri öyle değildi." "Eğer hakikati biliyorlarsa ve hakikati tekellerine almışlarsa, neden onu sürekli değiştirmek zorunda kalıyorlar? Neden sürekli değiştiriyorsunuz?
Bir vaiz olarak size bir soru sorduğumda, neden soruma cevap vermek yerine beni geçiştiriyorsunuz? Çoğu zaman sorular sorardım ve aldığım cevap şu olurdu: 'Kardeşim, sadece iman etmen gerekiyor.' Çünkü bunun akılcı ve mantıklı bir açıklaması yoktu." "Kitab-ı Mukaddes'in ve Tevrat'ın aslen Tanrı tarafından gönderildiğini söylüyorsunuz. Sonra da bunların değiştirildiğini iddia ediyorsunuz. Tanrı buna neden izin versin ki?" "Tanrı'nın buna izin vermesinin nedeni, bu belirli vahiylerin belirli bir dönemde, belirli bir topluma gönderilmiş olmasıdır. Tevrat’ın tüm insanlık için gönderildiğine inanmıyoruz.
Aynı şekilde, İsa Mesih'e aslen gönderilen İncil'in de tüm zamanlardaki insanlar için olduğunu düşünmüyoruz. Kur'an'ın tüm zamanlardaki tüm insanlar için gönderilen tek kitap olduğuna inanıyoruz. Hz. Muhammed (aleyhissalâtü vesselâm)'ın sünnetiyle birlikte. Dolayısıyla bu vahiylerin tüm insanlık için aynen korunmasına yönelik acil bir ihtiyaç yoktu. Kur'an'daki şu ayetin anlamı da buna işaret eder: 'Bimestuhfizû min kitâbillâhi ve kânû aleyhi şuhedâ.' Bu, esasen o kitapları koruma görevinin eski dönemlerin hahamlarına ve din adamlarına emanet edildiği anlamına gelir. Ancak ona şahit oldukları halde bu görevde başarısız oldular.
Yani başka bir deyişle, bunu Allah Sübhânehu ve Teâlâ'nın Kur'an'da buyurdukları ile karşılaştırırsak: 'İnnâ nahnu nezzelnâz zikra ve innâ lehu lehâfizûn.' Yani onu bizzat koruyacağını buyurmasıyla açık bir fark görüyoruz. Ve bu fark, şu gerçeğe dayanmaktadır: Bu kitaplar kendi dönemlerindeki kavimlerine özel kılınmıştı, Kur'an ise tüm zamanlardaki tüm insanlar için gönderilmiştir." "Allah, İncil’i ya da Hz. İsa’ya verdiği vahyi muhafaza etmiş olsa bile, bu bugün bizim için yeterli olmayacaktı. Çünkü karşılaştığımız bütün sorunlara çözüm sunmayacaktı. Yani kapsamı sınırlıydı, sadece o dönemdeki insanlara hitap ediyordu. Bu nedenle Allah, hikmeti gereği onu korumayı üstlenmedi.
Ancak Kur'an bütün insanlık, bütün zamanlar ve bütün çözümler içindir. Her soruna, her kültüre, her ırka ve bütün insanlığa hitap eder. Ve o son vahiydir, bu yüzden Allah onu koruma taahhüdünü üzerine almıştır." Hz. Muhammed (aleyhissalâtü vesselâm)’ın getirdiği nur sayesinde, Hristiyan dünyasına Hz. İsa'nın mesajının özüne dönebilmesi için açık bir yol sunuldu. Onun gerçekte kim olduğu ve ne öğrettiği hakkındaki hakikat yeniden ortaya kondu. Allah, Hz. İsa'nın takipçilerini ve önceki bütün peygamberlerin takipçilerini doğru yola döndürmek için son elçisini gönderdi. Ne de olsa İslam yeni bir din değildir. Hz.
Adem (aleyhisselam) zamanından bu yana yeryüzünün her köşesine gönderilen binlerce peygamberin tebliğ ettiği ortak ve evrensel mesajdır. Bu son ve değişmez vahiy sayesinde, Hz. İsa’nın mesajı nihayet insanların yaptığı değişikliklerden arındırılarak gerçek ve bozulmamış haline kavuşturuluyor. Böylece 2. bölümün sonuna geldik ancak hikaye henüz bitmedi. Eğer 400.000 el yazması farkının şok edici olduğunu düşünüyorsanız, metinsel bozulmanın bir inancın özünü ne kadar değiştirebileceğini görene kadar bekleyin. Bir sonraki bölümde Hristiyanlık ve İslam'daki Allah kavramlarını yan yana koyarak aralarındaki büyük farklılıkları inceleyeceğiz.
İncil’de "Baba" olarak bilinen Allah'ın sıfatlarına ilişkin açık mantıksal kusurlara bakacağız. Ve bunu yaparak, Kur'an'ın insanlıkça bilinen mükemmel Allah tanımını nasıl sunduğunu vurgulayacağız. Ayrıca, el yazmalarındaki tahrifatların sadece metni değiştirmekle kalmayıp, yüce peygamberlere yönelik korkunç iftiralar da eklediğini ortaya koyacağız. Merakınızı ve heyecanınızı canlı tutun. Hakikatin peşinde olan herkese, 3. bölümde görüşmek üzere. Siz de İslam'ı yeni kabul ettiniz ama nereden başlayacağınızı bilmiyor musunuz? Ya da belki de hayatınız boyunca Müslümandınız ama temiz bir sayfa açmak ve İslam'ı sıfırdan öğrenmek istiyorsunuz.
İşte tam da bu amaçla Step Islam uygulamasını geliştirdik. İslam'ı anlaşılır ve sistemli bir şekilde öğrenmenizi sağlayan, tamamen ücretsiz ve reklamsız bir uygulama. İmanın temel esaslarını, Kur'an'daki temel kavramları kolayca öğrenecek ve ömür boyu sürecek alışkanlıklar kazandıran pratik görevleri dilediğiniz şekilde tamamlayabileceksiniz. Şeytan'ın bunu ertelemenize sebep olmasına izin vermeyin. Aşağıdaki bağlantıya tıklayın, Step Islam’ı indirin ve ebedi mutluluğa giden yolda ilk adımı bugün atın.